Deutsch (DE-CH-AT)
Dutch-NetherlandsDeutsch (DE-CH-AT)English (United Kingdom)
 
HomeHome
 
vrijdag 24 oktober 2014
MS Christin Schepers - Noorwegen

Met de MS Christin Schepers naar Noorwegen - juni 2014

Voor de 5e keer maken we een reis met een containerschip, dit keer langs de zuidkust van Noorwegen. Het schip zal aanleggen in Frederikstadt en Oslo en wellicht ook nog in Kristiansand of Larvik.

Volgens opgave zouden we op dinsdag 24 juni 2014 om 14.00 uur kunnen inschepen, maar op maandag de 23e kregen we telefonisch te horen dat het waarschijnlijk 23.00 uur zou worden, want het schip had vertraging opgelopen. Nou, daarmee konden we dus rekening houden. Voor de zekerheid zouden we beter nog even contact kunnen opnemen met het schip. Aldus gedaan en de bevestiging gekregen dat het inderdaad ongeveer 23.00 uur zou worden.

We pasten dus ons reisschema aan en namen om 21.00 uur de trein naar Rotterdam. We zouden dan met de metro en bus bij de Beatrixhaven kunnen komen.

Eenmaal in de trein kregen we bericht dat er meer vertraging was opgelopen en dat het 01.00 uur zou kunnen worden. Dat bracht dus een probleem, want waar zouden wij de tijd gaan zoekbrengen en bovendien, de laatste bus richting Beatrixhaven ging om 23.37 uur. We zouden dus een uur bij de haven moeten rondhangen. Geen leuk vooruitzicht. Maar het werd nog erger. Toen we in Rotterdam in de stationshal wat tijd trachtten te doden kwam het bericht dat het schip pas om ongeveer 02.00 uur in de Beatrixhaven zou zijn, er was namelijk nog geen loods en die zou waarschijnlijk pas rond 24.00 uur aan boord komen, ons humeur werd er niet beter op!

We zijn toch maar met de metro naar de bus gegaan en toen we daar stonden te wachten kregen we een sms van familie dat ze hadden gezien dat het schip nog op de Maasvlakte was. Na wat heen en weer ge-sms kwam de uitnodiging om naar hen toe te komen en daar te wachten. Aldus gedaan en er waren op de banken kussens en dekens gelegd zodat we zelfs nog zouden kunnen slapen. Er werd goed voor ons gezorgd, we kregen koffie en een warme grog voor de inmiddels opgekomen verkoudheid. Via de computer konden we het schip volgen en inderdaad ging het rond 24.00 uur richting de Nieuwe Waterweg. Toen we zagen dat hij in de Beatrixhaven was hebben we een taxi gebeld.

Eenmaal in het kantoortje kregen we te horen dat het schip niet dichtbij lag -zoals wij dachten- maar op een afstand van ongeveer 5 kilometer. Gelukkig had de taxichauffeur eerst zijn papieren bijgewerkt en stond hij nog op de parkeerplaats, hij was uiteraard bereid om ons naar het schip te brengen.

Om ongeveer 02.30 uur waren we dan dus eindelijk aan boord en konden we gaan slapen, maar dat lukte natuurlijk niet meer echt. We hebben een heel ruime hut en uitzicht naar bakboord en naar de boeg maar daar staan containers. Er is een flink hoekbureau en een leuke zithoek, een aparte slaapkamer en een badkamer.

Woensdagochtend zijn we toch op tijd opgestaan en hebben we kennis gemaakt met de kok en met de kapitein van het schip. De kok is een praatgrage Filippijn en de kapitein is Russisch. Deze kapitein doet alleen deze reis, hij is vervanger van de vaste kapitein. Na het eten gingen we aan het bureau een beetje met de computer werken en toch ook proberen nog wat te slapen, maar ook nu lukte dat niet echt. Toen de loods aan boord kwam zijn we naar de brug gegaan omdat we het vertrek wilden meemaken en de Nieuwe Waterweg ons altijd boeit. De loods was een jonge man die enthousiast vertelde over zijn werk en antwoord gaf op alle vragen die wij stelden, zo leer je nog eens wat.

De kok kookt lekker, maar we moesten hem wel duidelijk maken dat wij niet heel veel eten. Dat lukte goed want hij vindt het zonde om eten van niet leeggegeten borden weg te gooien en hij geeft het liever aan iemand die wel veel wil eten.

Woensdagavond waren we erg moe en gingen we redelijk vroeg slapen, de nacht was heerlijk lang.

Donderdag begon de dag stralend en met een lekker ontbijt. We kregen te horen dat we donderdagavond in Frederikstad zijn. We kunnen dan aan de wal, maar dat doen we niet omdat Frederikstad een zeer uitgebreide stad is en er in de avonduren waarschijnlijk niet veel open zal zijn. Vrijdagochtend komen we dan aan in Oslo en dan gaan we wel aan land, want daar is vast wel iets te zien wat ons interesseert.

Donderdagmiddag aan het einde van de middag zagen we land en om ongeveer 18.00 uur kwam de loods aan boord voor het laatste stuk naar Frederikstad. We meerden aan om ongeveer 19.00 uur. Tot 21.45 uur was er in ieder geval geen enkele activiteit, dus we vroegen ons af we inderdaad vannacht weer hier vertrekken en morgen op tijd in Oslo zijn om de stad nog te bekijken. Om 22.00 uur kwam er eindelijk beweging, het laden/lossen begon.

Kort na het ontbijt op vrijdag vertrokken we uit Frederikstad en ging het naar Oslo, waar we rond 14.30 uur afmeerden. Even later stond er een auto klaar die ons naar Oslo zou brengen, een ritje van ongeveer 10 minuten. Hij zette ons af bij het Centraal Station vanwaar wij direct de stad in konden wandelen. De winkelstraat waar wij door liepen, de Karl Johans Gate verschilt vrijwel niet van de winkelstraten in andere grote steden, je ziet er dezelfde winkels en dezelfde merken, maar alles aanzienlijk duurder. Wel zagen we hier opvallend veel zwervers en de meeste van hen waren niet oorspronkelijk Noors. Aan het einde van de Karl Johans Gate lag het Koninklijk Paleis en daar troffen we de wisseling van de wacht, allemaal heel ceremonieel, maar wat een kinderen zijn die soldaten, zo jong! Het toeristenpubliek wilde massaal met de wachten op de foto, dus die jongens en meisjes voelden zich waarschijnlijk heel opgelaten met allemaal Chinezen en andere toeristen naast zich. Misschien zijn ze er ook wel aan gewend.

Tijdens het koffiedrinken eerder hadden we een sms-bericht ontvangen dat het schip op de volgende dag om ongeveer 15.00 uur zou vertrekken, terwijl we bij het vertrek vanaf het schip van de kapitein te horen hadden gekregen dat we om ongeveer 02.00 uur zouden vertrekken.

Op de 28e vertelde de kok bij het ontbijt dat het vertrek waarschijnlijk pas om 19.00 uur zou zijn en dat Larvik niet zou worden aan gedaan omdat we anders niet op tijd terug zouden zijn in Rotterdam. Reden: vertraging bij het laden en lossen. Nou, dat ging inderdaad zeer traag. Er gingen uren voorbij zonder dat er iets gebeurde. Dat hebben we echter al eerder meegemaakt op andere reizen, dus het verbaasde ons niet, wel jammer dat we Larvik niet aan doen.

Uiteindelijk vertrokken we rond 18.30 uur uit Oslo. Het was inmiddels gaan miezeren, dus we bleven niet lang buiten staan. Door de bewolking werd het ook moeilijk om foto’s te maken, dus we zijn weer naar onze warme hut gegaan om een boek te lezen.

Om 24.00 uur werden de motoren uitgezet, we waren toch naar Larvik gegaan. Maar midden in de nacht begin je daar natuurlijk niets. Van het laden en lossen hebben we weinig gemerkt en toen om 06.00 uur de motoren aangingen werden we even wakker maar we zijn niet naar de brug gegaan, dus van Larvik hebben we geen foto’s, eigenlijk wel jammer maar niets meer aan te doen.

Het zondagochtend ontbijt verschilde in niets van de andere dagen, dat was op de andere schepen waarmee we voeren wel het geval. Deze kok kookt wel goed en het is smakelijk maar hij maakt er nooit iets bijzonders van zoals de andere koks wel deden.

Zondagavond hoorden we van de kapitein dat we maandag om ongeveer 13.00 uur in Rotterdam zouden zijn en dat we de gegevens moesten doorgeven van degene die ons zou komen ophalen. Aangezien we echter in de Beatrixhaven zouden aanmeren was dat niet nodig, want daarvandaan kunnen we lopend het haventerrein af.

Maandag draaiden we om ongeveer 11.30 de Nieuwe Waterweg op, helaas met heel donker weer waardoor het niet aantrekkelijk was om op de brug te gaan staan, dus we gingen vroeg lunchen. Na de lunch konden we het toch niet laten, ons Rotterdamse hart ging sneller kloppen dus we gingen naar boven. Ook nu was er een loods aan boord die erg van zijn werk geniet en ons weer het een en ander vertelde over de gang van zaken. Hij wees onder andere op een schip dat als ballast oceaanwater had voor de pinguïns in Blijdorp, iets waar je normaal gesproken niet eens over nadenkt, en ook over zand uit zee dat in zoet water werd gewassen zodat het kon worden gebruikt als bouwmateriaal.

Eenmaal in de Eemhaven aangekomen bleek dat onze plek in de Beatrixhaven nog bezet was door een binnenvaartschip, dus we moesten een poosje stilliggen. Na ongeveer een half uur was het zover dat dit schip vertrok en wij konden aanmeren. Toen was het een kwestie van gedag zeggen en naar de bushalte wandelen. Buiten het terrein gekomen werden we nog aangehouden door twee douane-beambten die wilden weten of wij iets aan te geven hadden. Er stonden heel veel collega’s, dus waarschijnlijk hielden ze weer eens een actie.

De reis naar huis verliep verder vlot, we hoefden niet lang op de bus te wachten en ook niet op de metro, alleen de trein misten we net dus we moesten op het station wel een half uur wachten. Dat hebben gebruikt om een kop koffie te drinken. Eenmaal in Amersfoort vertrok ook de bus naar Hilversum al snel, dus we waren rond 17.00 uur thuis.

Een mooie reis met een vrachtschip was weer ten einde.

Jan en Toos ‘t Hart

 
Rotterdam - Lissabon - Leixões - Rotterdam

Rotterdam - Lissabon - Leixões – Rotterdam (april/mei 2014)

Vrijdag 25 april 2014

De reis begint op vrijdag, in plaats van de geplande donderdag. Ik wist dat ik rekening moest houden met wijzigingen, ik ga mee op een werkschip, het schema ligt niet vast. Voor mij een van de charmes van deze reis. Tussen 11 en 13 uur word ik verwacht op het schip in haven 2750 en dan liever 11 dan 13 uur, want er moeten vandaag nog meer havens aangedaan worden.

Het is even zoeken naar de haven (afslag 18 ben je voorbij voor je het weet en de navigator moet uit, volg gewoon de borden), maar bij de beveiliging van de RST terminal zijn mijn naam en die van mijn vader (die me wegbrengt) bekend en zonder problemen mogen we het haventerrein op.

Daar ligt de Slidur, felblauw en indrukwekkend en mijn onderkomen voor de komende tijd.

DSC00004

De kapitein wacht me boven aan de loopplank op en verwelkomt me. Via een flink aantal trappen word ik naar mijn hut gebracht, die een geweldig uitzicht naar voren heeft. Om twaalf uur is de lunch. Ik daal de trappen af tot helemaal beneden en vind daar de officiersmess, waar de kok me een stoel toewijst en me soep (Russische borsjtsj), vis en aardappelen voorzet. De man die aan boord is voor de inspectie eet mee.’s Middags kijk ik naar de havenactiviteiten en word al zeeziek van de rijdende kranen, ze geven het idee dat alles beweegt, behalve zij. We gaan naar een andere ligplaats en om vijf uur is het weer tijd om te eten. Er is nog een andere passagier aangekomen, de Zwitser Pascal. Hij vaart mee tot Lissabon.

Vroeg in de avond varen we weer weg. Even denk ik dat we nu al naar zee gaan, maar vlak daarvoor gaan we bakboord uit naar de Euromax terminal. Hier zie ik een prachtig plaatje, de oranje/blauw gekleurde kranen en overal waar ik kijk containers in allerlei kleuren. Ik kijk mijn ogen uit naar wat er allemaal gebeurt. Er rijden verschillende kranen en AGV’s (Automatisch Gestuurde Voertuigen). De AGV’s gaan langs elkaar heen en voor en achter elkaar langs. Het is indrukwekkend om te zien, ik blijf er naar kijken. Voor ons ligt de Hanjin America, een schip van 366 meter lang, een van de grootste containerschepen ter wereld. Vanuit de hut (veilig achter het raam) zie ik de containers op een meter van me af geladen worden. Ik zet de wekker om 3 uur, om het vertrek naar zee niet te missen. Om 23.30 uur wordt echter de motor al gestart. Ik bekijk het vanuit de hut en zie dat we even later weer stilliggen.

 

Zaterdag 26 april

Om 3.30 uur vertrekken we, maar nog niet naar zee. We leggen weer aan bij een terminal, waarvan de setting identiek is aan de vorige: de lichten, de kranen, het grote schip voor ons. Vreemd, denk ik, waarom zijn we nu weer hier? Later in het daglicht blijkt het echter een andere terminal te zijn, de ECT Delta terminal in de Amazonehaven. Ondanks dat ik weinig geslapen heb ben ik toch op tijd voor het ontbijt om half acht. Kok Antonio heeft gebakken eieren en worst voor ons.

DSC00024

Na nog een tijdje genieten van de rijdende kranen en karren en het vertrek van de CMA CGM Vela (347 meter) vertrekken we nu echt naar zee. De zon schijnt, het is rustig weer.

DSC00029

In de middag neem ik een kijkje op de brug waar (uiteraard) een prachtig uitzicht is over het schip en de omgeving. Op het scherm zie ik dat onze snelheid 14,5 knopen is. De bemanning van de Slidur bestaat uit elf personen: een Russische kapitein, vier Russische en Oekraïense officieren/machinisten, een Filippijnse kok en dito oiler en vier Filippijnse scheepsmaten. We krijgen als passagiers een rondleiding over het schip met als onderwerp de veiligheid. Alle reddingsboten, brandblussers, reddingboeien, EPIRB enz. komen aan bod, alles wordt uitgelegd. Het avondeten bestaat uit spaghetti. We krijgen twee keer per dag warm eten, waarvan de lunch de hoofdmaaltijd is, dan krijgen we er ook soep bij. We eten samen met de kapitein, officieren en machinisten. Iedereen heeft een vaste plek aan tafel, maar we eten nooit met iedereen tegelijk en lang doen ze er niet over. Het is een komen en gaan, er wordt gegeten, soms nog even naar de Russische nieuwszender gekeken en weg zijn ze weer. Voor het beantwoorden van een vraag is wel altijd tijd. We passeren het Nauw van Calais en een mooie zonsondergang volgt.

DSC00036

Als het donker wordt zie ik de lichten van de schepen om ons heen gaan branden. Op de radar zijn ze beter zichtbaar (met de naam er zelfs bij). Een stuk voorbij het Nauw van Calais buigen we af richting het westen. Ik voel dat de golfslag hoger wordt. Niet erg, ik ga toch slapen.

 

Zondag 27 april

Het waait hard, de golven zijn hoog en het schip gaat behoorlijk tekeer. Ik wil per se naar het ontbijt, maar een minuut na het opstaan, weet ik dat het er niet in zit. Snel weer liggen, want ik weet dat ik dan geen last heb. Het bed ligt heerlijk en wat is er mis met een dag heerlijke rust? Tussen de middag informeert de kapitein via de telefoon hoe het gaat en of ze iets voor me kunnen doen. De kok brengt toast en water. Ze zorgen goed voor me. ’s Avonds worden de bewegingen van het schip weer aangenamer. Ik hoor later dat het tot windkracht acht heeft gewaaid. Wel jammer dat ik geen foto’s heb kunnen maken.

 

Maandag 28 april

Het opstaan lukt zonder misselijk te worden en ik kan zelfs ontbijten. ‘s Ochtend is er een drill, geleid door de Safety Officer. De hele bemanning (behalve de kapitein) doet mee, wij als passagiers zijn stand by aanwezig (met helm). Er wordt een fictieve brand bestreden, we krijgen uitleg in de kombuis, de werking van de reddingboot wordt besproken en we gaan met zijn allen de vrije val boot in, waar ik me net een ruimtevaarder voel. We starten en stoppen om de beurt de motor van de (vrije val) boot, ook wij als passagiers. Het is een erg koude dag, ik ben de rest van de dag niet veel buiten. Ook met lunchtijd ben ik erbij, we eten tonijn. Ik vul declaratieformulieren in voor Lissabon en Leixões. Ik heb geen sigaretten en drank bij me. ’s Avonds eten we koolrolletjes met vlees erin, ongetwijfeld Russisch. Ik begin aan het vijfhonderd pagina’s dikke boek dat ik mee heb. Gelukkig kan ik lezen zonder misselijk te worden. Het wordt donker en donker is ook echt donker, ik zie geen andere schepen. Even later wel sterren.

 

Dinsdag 29 april

De kok vertelt dat hij al 23 jaar vaart en met tijdelijke contracten werkt. Hij heeft nu een contract voor negen maanden, is dus behoorlijk lang van huis (en werkt dus negen maanden lang elke dag!). Om 10.30 uur zie ik voor het eerst land, een paar eilandjes voor de kust van Portugal. We varen redelijk ver uit de kust, ik heb er tot nu toe niets van gezien. De zon schijnt en ik ga buiten op de trap zitten. We varen voor de wind en daardoor is het best warm. Tussen de middag eten we Russische ravioli, pelmeni. Ter hoogte van Lissabon wijzigen we de koers richting oost. Het blijkt best hard te waaien en het is meteen weer een stuk kouder, vest en jas gaan weer aan. We komen in ondieper water, duidelijk te zien aan het kleurverschil. Het aanlopen van Lissabon vanaf het water is prachtig. We varen de Taag op en moeten een groot deel van de stad voorbij om bij de kade te komen. De loods komt aan boord. We varen onder de mooie brug door (die twee kilometer lang is en geïnspireerd op de Golden Gate Bridge in San Francisco) en leggen aan op een plek aan de Taag, met prachtig uitzicht op de rivier. Het is 17 uur (16 uur lokale tijd). De oude wijk Alfama blijkt op loopafstand te liggen, geweldig. Samen met de kok stap ik in een shuttle busje, die rondrijdt op het haventerrein. Bij de uitgang moet ik mijn paspoort laten zien (de kok heeft een shorepass) en we mogen doorlopen. De kok gaat naar de Lidl en ik loop verder naar de stad. Ik zie smalle straatjes, oude trams, mooie huizen, kerken, prachtige uitzichten en hoor fado muziek. Een compleet andere wereld dan aan boord, bijna onwerkelijk om daar ineens tussen te lopen.

DSC00068

 Daarna (voor het eerst) terug naar de Slidur. Apart, om niet in een hotel te zitten, maar een soort terug naar huis gevoel te hebben. Weer “thuis” geniet ik nog even van het uitzicht op de Taag, voordat het donker wordt. In de spiegel zie ik mijn vuurrode neus en wangen. De zonnebrand was mee, maar vergeten, je merkt het niet, in de wind op het water.

 

Woensdag 30 april

Om zeven uur (scheepstijd) wordt de motor gestart, we vertrekken, precies tijdens de zonsopkomst.

DSC00079

Ontbijten doe ik buiten, snel even een broodje met warme worst gehaald. Eenmaal buiten Lissabon gaat de zon weg en wordt het weer koud. Ik ga lekker binnen lezen, met uitzicht naar buiten. ’s Avonds varen we langs Porto. Ik kan de monding van de Douro zien met verderop de boogbrug Arrábida. De haven Leixões ligt vier kilometer noordelijker bij Matosinhos. Voor het eind van de 19e eeuw was de haven bij Porto, dus de rivier op, maar door de rotsen en zandbanken in de monding van de rivier moest de haven uiteindelijk verplaatst worden. We varen door de brug, op zich al apart, met zo’n groot schip door een brug terwijl het autoverkeer wacht.

DSC00087

 Ik zie vlakbij een futuristisch uitziende trein rijden, die niet helemaal lijkt te passen in deze omgeving. We keren in de havenkom en varen achteruit naar het einde van de kade, waar we de A28 als buurman hebben (geen last van gehad). Ik zie diverse Nederlandse schepen liggen. Het wordt al bijna schemerig, de plannen om de wal op te gaan verschuif ik naar morgen. Wat zal morgen brengen? Ik wil graag naar Porto, maar weet niet of daar tijd genoeg voor is.

 

Donderdag 1 mei

Tijdens het ontbijt van pannenkoek met appelmoes (heerlijk) bespreek ik de mogelijkheden met de kapitein. De vertrektijd van de Slidur is nog onzeker, mogelijk om 18 uur, maar in ieder geval niet voor 12 uur. Na het achterlaten van mijn telefoonnummer vertrek ik richting Porto. Ik loop het haventerrein over naar de uitgang (paspoort vereist), waar vlakbij een halte van de sneltram te vinden is (de trein die ik gisteren zag).  Ik stap uit op station Trindade en loop richting rivier, op zoek naar het treinstation, het beginpunt van de wandeling die ik wil maken. Ineens sta ik ervoor. Ik loop over de Ponte Luiz I, een dubbeldekker uit 1886 met een geweldig uitzicht over de rivier en de stad. Aan de overkant ga ik naar beneden om de rivieroever richting monding te volgen. Ik passeer Vila Nova de Gaia, de plek van de portwijnfirma’s, waar de bootjes te zien zijn waarmee de wijnvaten vroeger vervoerd werden (barcos rabelos).

DSC00095

DSC00102

 Het is nog vroeg, de toeristenstroom is nog niet op gang gekomen, heerlijk. Wel zijn er joggers, vissers, roeiers en heel veel wielrenners. Ik loop verder langs een werfje en verlaten pakhuizen.  Na de boogbrug Arrábida, bij het dorpje São Pedro da Afurada moet een pontje zijn om de rivier over te steken. Ik zie echter geen pontje, wel een grote marina (nieuw?), het kleine haventje van het dorp valt helemaal in het niet. Het is inmiddels 12 uur, ik heb nog geen telefoontje gehad, maar wil toch terug. Ik loop dezelfde route (die dan toch weer anders is, de andere kant op) en ben om kwart voor drie weer terug op de Slidur, op tijd voor de koffie. Het laden en lossen is nu in volle gang, tot mijn vertrek vanochtend was er nog weinig of niets gebeurd. We eten gefrituurde rolletjes met vlees en gebakken aardappels.

DSC00105

 Om 18 uur is het vertrek.

 

kranen of cowboys……?

DSC00109

Eenmaal buiten de haven blijkt het flink te waaien. We hebben tegenwind, maar de Slidur heeft er geen moeite mee. Het fotograferen van de mooie zonsondergang is echter lastiger, zodra ik om de hoek van de opbouw vandaan kom word ik gegrepen door de wind en moet me dus erg goed vasthouden.

DSC00113

Eenmaal donker zie ik aan bakboord de maan en aan stuurboord de verlichte kust van Portugal. We varen nu blijkbaar dichter bij de kust dan op de heenreis. Ook de sterren komen weer tevoorschijn.

 

 Vrijdag 2 mei

We kunnen pas dinsdag in de haven van Rotterdam terecht en om brandstof uit te sparen varen we nu veel langzamer dan op de heenreis (10 i.p.v. 14 knopen). Normaal gesproken duurt de reis 2 ½ dag, nu dus langer. Ik zie de zon opkomen, maar hij wordt al gauw verdreven door donkere wolken. Gelukkig komt hij later weer terug. We passeren Kaap Finisterre. De bemanning lapt de ramen en maakt de rest van het schip schoon. Bij de lunch is er gebakken vis. Ik voel echter de worst van het ontbijt nog in mijn maag en krijg het niet allemaal op. De bemanning werkt, ik niet. Of heeft het toch ook iets met de zeegang te maken? In ieder geval moet ik het ontbijt maar iets soberder houden, dan hoef ik de rest van de dag niets over te slaan. De zonsondergang is weer erg mooi. Aan het eind ervan worden we overspoeld door donkere wolken, die langzaam alles opslokken. Het geheel duurt anderhalf uur en ik begin het “The movie called sunset” te noemen. Ik mag film kijken bij de bemanning, maar kies toch hiervoor.

DSC00125

 

Zaterdag 3 mei

Het is bewolkt, maar er is toch een band van de zon zichtbaar als hij opkomt. Ik zie dolfijnen, één springt helemaal op uit het water. De kapitein heeft gisteren zelfs walvissen gezien. We eten kip met rijst en een stuk meloen toe. De citroencake bij de koffie had ik gemist, maar ik krijg alsnog een stuk. Ik neem het mee naar de hut (waar het niet lang blijft liggen). Ik maak een wandeling naar de voorkant van het schip. Dat moet ik wel melden op de brug. Ik doe een helm op en loop naar voren, onder de containers door (alle ruimte wordt benut). Ik ben nu dichter bij het water, de Slidur glijdt er doorheen als een mes door boter, alsof er geen weerstand is.

 

DSC00129

DSC00134

Weer terug van de wandeling meld ik dat op de brug en blijf daar nog even. We zijn in de buurt van Brest. Ik vraag me af of de Filippijnen kunnen zwemmen, zwemles zoals dat bij ons gebruikelijk is zullen ze daar waarschijnlijk niet hebben. Ja (hij in ieder geval wel), geleerd in de rivier, gewoon door te doen dus.

DSC00141

We eten pizza, Antonio kan ook werkelijk alles maken. Op de (Russische) tv zijn steeds meer ongeregeldheden in Oekraïne (Odessa) te zien. Ik vraag de 2e machinist ernaar, hij is Oekraïner en komt uit Sebastopol (op de Krim). Hij is van huis gegaan met een Oekraïens paspoort en zal straks bij thuiskomst weer een Russisch paspoort krijgen en heeft dan ook zijn eigen naam weer terug, die was vertaald naar het Oekraïens. Ik zie de hele dag veel schepen. We varen langzaam en worden dus door veel schepen ingehaald. We zien er op deze manier meer dan op de heenreis.

 

Zondag 4 mei

Als ik wakker word schijnt de zon de hut in, de koers is dus verlegd naar het oosten. We zijn in het Engels Kanaal. De zon komt nu ook eerder op. Er zijn pannenkoeken bij het ontbijt, lekker. Vandaag is de derde hele dag op zee. Cherbourg komt in zicht. Een groot schip van Yang Ming haalt ons maar heel langzaam in, misschien kan ook hij zijn haven nog niet in. Ondanks de zon en het rustige weer is het erg koud buiten, dat is al zo sinds het vertrek uit Leixões. Na het eten (chocolade-ijs toe) ga ik op voorstel van de kok samen met hem naar de voorkant van het schip, waar hij een paar foto’s maakt waar ik zelf op sta. ’s Avonds is het windstil, het water is spiegelglad, de aanblik is bijna surrealistisch. Ik kan nu buiten zitten en kijk naar de King Cotton, een schip met een ouderwetse (en dus mooie) look, dat ons langzaam voorbij vaart.

DSC00156

Ik ga naar de brug, om de zonsondergang deze keer iets minder koud mee te maken. Daar is de surrealistische setting nog duidelijker zichtbaar. Het water kon een spiegel zijn, of ijs, de horizon is wazig. De kapitein zegt dat dit maar zelden voorkomt.

DSC00162

DSC00165

Ik blijf een tijd lang op de brug, verwonder me over het uitzicht en praat met de kapitein. Hij heeft overal gevaren, maar het klimaat hier bevalt hem het best, in de tropen is het veel te warm. Het wordt langzaam donker. Ik vraag of wij geen navigatielicht voorop hebben, het ziet er zo donker uit daar, ik miste het al eerder. Ik had er niet aan gedacht dat het een sectorlicht is en dus voor iedereen te zien, behalve voor onszelf. Er worden steeds meer lichtjes zichtbaar, we komen in de buurt van de Strait of Dover (let op het verschil in de Engelse en Franse benaming voor dit stuk water). Via de buitentrap ga ik weer richting hut, nog even een frisse neus halen.

 

Maandag 5 mei

De wind is weer terug. De 2e machinist laat me de motor zien. Die blijkt behoorlijk groot te zijn (we kunnen er omheen lopen) en maakt behoorlijk veel lawaai (we hebben oorbeschermers nodig om er langs te lopen). Er is ook een zoetwatermaker aan boord. Het schip is eigenlijk een stad in het klein, redelijk zelfvoorzienend. Alleen eten en brandstof zijn nog nodig van buitenaf. Om 9 uur gaan we voor anker op de rede van Rotterdam, in twintig meter diep water. We zijn niet de enige, ik tel op een gegeven moment zeventien schepen om ons heen. ’s Middags wordt het echt warm en ga ik met een boek lekker buiten in de zon zitten. Wel komen er steeds meer vliegen, maar als het later weer wat harder gaat waaien zijn we die weer kwijt. De kok had gezegd dat ze misschien op makrelen zouden gaan vissen, die we dan ’s avonds konden eten. Ik zie ze echter niet meer vissen en we eten dan ook vlees. De Slidur is inmiddels gedraaid. De wind komt nog uit dezelfde richting, maar de stroom is gedraaid en die is harder dan de wind. De verwachting is dat we om 00.30 uur in de haven terecht kunnen. Om 22.15 uur wordt de motor gestart, maar even later weer gestopt. Verwachtingen komen niet altijd uit. Van slapen komt nog niets, ik wil het vertrek niet missen. De schepen om ons heen in het ankergebied zijn goed verlicht (en wij ook), het lijken wel kerstbomen, elk beschikbaar licht lijkt te branden. Het is hier dan ook het drukst bevaren gebied ter wereld, niets wordt aan het toeval overgelaten.

 

Dinsdag 6 mei

Om 01.00 uur wordt de motor weer gestart. Ik wacht nog een half uurtje en ga dan naar de brug, waar ik de kapitein en de shipmate tref. Die verwachten me niet, “midden in de nacht, er is niets te zien”, hoor ik. Ik denk er anders over, het zicht op Rotterdam by night, dat steeds dichterbij komt, is indrukwekkend. De loods komt aan boord. Ik heb zicht op het scherm waarop alle schepen te zien zijn. De combinatie kapitein, loods, scherm en praktijk is erg boeiend. Ik kan alles volgen, elk schip in de buurt wordt erbij betrokken. Tegen half vier zijn we in de Amazone haven (ECT Delta terminal), waar we aan het begin van mijn reis ook waren. De loods spreekt me aan in het Engels, hij verwacht hier geen Nederlandse. Vier uur later is het ontbijt. De kapitein is er niet, ik wel. Voor mij is het de laatste dag, ik wil niets missen. Het geplande vertrek om zeven uur wordt, omdat we later aan zijn gekomen, elf uur. We gaan naar de Euromax terminal, in het Yangtze kanaal. Ondanks het kleine stukje varen is er ook nu een loods bij. Bij het wegvaren passeren we de Hyundai Smart (die achter ons lag) en de CMA CGM Jules Verne (daar weer achter). Bijna een kilometer schip achter elkaar (762 meter, toen wij er nog voor lagen 903 meter), hoe indrukwekkend kun je het krijgen?

DSC00182

Als we de hoek omgaan, varen we langs de lege olietanker Alan Veliki, met zijn grote bulb mooi van lelijkheid. Om twaalf uur liggen we stil, precies op tijd voor de lunch, er staat pelmeni op het menu. De motor wordt weer gestart om vier uur, voor mij de laatste keer. Elke keer was dat starten van de motor weer een bijzonder moment, het begin van weer een nieuwe etappe, een nieuw avontuur, een heerlijk geluid. Op de Nieuwe Waterweg eet ik de laatste maaltijd, neem afscheid van kok Antonio en ga snel weer naar de brug voor het laatste stuk. Om zes uur leggen we aan in de Prinses Margriet haven, vlak naast de haven waar mijn reis begon. De kapitein neemt afscheid, hij gaat rusten, de Slidur zal vanavond en vannacht nog een paar keer verplaatst moeten worden.

Een paar uur later word ik opgehaald en verlaat ik met enige weemoed het schip. Het is een geweldige ervaring geweest, zeker voor herhaling vatbaar.

Nicolette de Waard

Koedijk

 

 
Logboek MS CMA-CGM Fort St. Louis

Logboek

De reis met de MS "CMA-CGM Fort St. Louis" van Montoir de Bretagne naar Fort de France (Martinique). Nadat als vertrekhaven Duinkerken was opgegeven veranderde dit later in Le Havre en uiteindelijk ben ik vertrokken uit Montoir de Bretagne.

Vrijdag 21 maart 2014 heeft Robert mij om 08.00 uur opgehaald van mijn buitenverblijf "Hazeduine" en naar het centraal station van Antwerpen gebracht. Met de trein van 09.05 uur, welke 5 minuten te laat vertrok naar het station Brussel zuid. Daar nogal lopen seluren met de te zware koffer naar de TGV naar CDG. 45 min. staan wachten op de TGV naar Nantes, welke op hetzelfde perron vertrok. Ondanks dat het station overdekt is, was het toch niet warmer dan 8 graden. De TGV vertrekt op de minuut en komt ook aan op de minuut. Van Nantes naar Montoir de Bretagne met de boemel. Het station verdient die naam niet, het perron ligt 1 meter lager dan de trein, dus springen geblazen om eruit te komen. Die rij taxi's was er natuurlijk ook niet. aan een heer gevraagd waar er een taxi te vinden was, weet ik niet anwoordde hij, ik ben niet van hier, waar moet je naar toe ? Ik hem het adres van het hotel gegeven en dit heeft hij ingetikt op zijn TomTom en we zijn er samen heengereden, dit was slechts 2 km. Ingeschreven in het hotel en nog gauw onder de douche vóór het avondeten. Niet meer gaan liggen want dan was er van het avondeten niets meer terecht gekomen. Vroeg naar bed en geslapen op twee oren.

Zaterdag 22 maart 2014 om 08.30 uur ontbeten, jus 'd orange, koffie, fruit en om 10.00 uur Francois - de agent van de MS Fort St. Louis- gebeld wat niet lukte. Ik wist niet dat ik vanaf mijn gsm ook de 0033 voor het telefoonnummer moest draaien. De receptioniste van het hotel heeft voor mij gebeld en deelde mede dat ik de volgende morgen tussen 09.00 en 10.00 uur aan boord verwacht werd. Na het avondeten maar weer vroeg naar bed.

Zondag 23 maart 2014 om 08.00 uur aan het otnbijt en de receptioniste zei dat ze een taxi om 10.00 uur besteld had, dat was een man van tijd, vroeg naar welk schip ik moest en hij wist waar dit was. Bij de ingang van het havencomplex kon de controle mijn naam niet vinden op de passagierslijst en heeft deze maar aangevuld door mijn gegevens uit het paspoort over te schrijven, zo gaat dat in Frankrijk. Mijn bagage werd aan boord gebracht en we werden tijdelijk onder gebracht in een controlekamer. Er moesten nog passagiers van boord, de hutten nog schoongemaakt en de bedden moesten nog verschoond worden. Ik kreeg hut "Amérique de Sud" - met een 2 pers. bed, kast, sofa, koelkast, bureau en een venster waardoor ik kon zien dat het regende en de containers nog aan boord gehesen werden.

100 3359 de hut

 

 100 3356 de hut

100 3358 de hut

Om 12.00 uur van het E dek naar het B dek om te eten, de tafel was gedekt voor 5 personen. Een Deens echtpaar, een mevrouw uit Martinique, een heer uit Frankrijk en ondergetekende. Lekker gegeten, een voorgerecht en eend met gebakken aardappelen en kaas en taart als dessert.

100 3348 kade Montoir de Bretagne

100 3351 de kade Montoir de Bretagne

100 3346 loodsboot

Hierna de kasten ingeruimd, gelezen en om 19.00 uur weer eten, wat ik dit keer niet lekker vond, een prutje met kaas en fruit toe. Vroeg naar bed en uitstekend geslapen.

Maandag 24 maart. Even voor 07.00 uur opgestaan, gedouched en naar de messroom voor het ontbijt waar ik dit keer alleen was. Jus 'd orange, koffie, brood en fruit. Na het kopje thee om 10.00 uur hetgeen geschreven wat hierboven staat. Zoals iedere dag om 12.00 uur het middageten, gebakken brood, sperziebonen, lamsvlees en kaas. Om 17.00 uur kregen we veiligheidsvoorschriften op de brug gepresenteerd, reddingdvesten, overlevingspakken. Daarna de apparatuur bekeken, mooie radar, snelheid 18 knopen, koers 238 gr oost tot 85 rev/min. Morgenochtend passaeren we de Azoren en vannacht gaat de klok één uur terug. Dan ben ik één uur dichterbij Ruth en de kinderen ! Om 19.00 uur het avondeten, komkommmersla, rundvlees en gekookte piepers en als dessert kaas.

Dinsdag 25 maart. Om 06.30 uur opgetaan, douchen en om 07.30 uur naar het B dek voor het ontbijt, koffie, stokbrood met jam. Na het ontbijt naar de brug, zwaar bewolkt en regen op afstand, ik kom nog wel eens terug als de zon er is....

Om 10.00 uur een kopje thee in de tv zaal en er een paar foto's  gemaakt.

100 3360 tv zaal

100 3361 tv zaal

100 3362 tv zaal

100 3370 magnetisch compas

 Het middag eten bestond vandaag uit een voorgerecht met vis, het hoofdgerecht kip en curry en als dessert kaas en gebak. Om 13.15 uur siësta met een boek, om 15.00 uur weer thee en naar de brug om daar wat foro's te maken.

100 3367 vanaf de brug

100 3368 vanaf de brug

Vanochtend ook een kopie van een Franse krant gekregen. Problemen in Venezuela op de voorpagina en dat Barcelona van real Madrid gewonnen heeft met 4 - 3, zo blijven we op de hoogte en komen niet wereldvreemd aan, aan de overzijde van de oceaan. Vanmiddag om 14.00 uur 42 graden noord - 19 west - snelheid 19 knopen bij 70 omw/min - windkracht 5 stuurboord achter. Het eten om 19.00 uur - het voorgerecht was een "prutje" met spekjes, hoofdgerecht lasagna en als toetje kaas en blauwe druiven. Ik heb nog steeds geen druppel wijn gedronken. Vannacht de klok één uur terug zetten en morgen gaan we met de kapitein het hele schip bekijken.

Woensdag 26 maart 2014. Uitgeslapen tot 06.40 uur, onder de douche en om 07.15 uur naar het B dek afgezakt om te ontbijten, jus d'oreange, koffie, yoghurt en brood. Om 08.00 uur terug in de hut en gelezen tot koffie-/theetijd 10.00 uur. Om 12.15 uur het middageten, sla als voorgerecht, hoofdgerecht een "potje aardappelen en spekjes" afgedekt met gesmolten kaas en als dessert kaas en citroenijs. 13.00 uur siësta, horizontaal met een boek. 16.00 uur tijd voor een kopje thee en een luchtje scheppen, bitterkoud aan dek ! Om 17.15 uur het avondeten dat dit keer bestond uit paté, vis, kaas en fruit. Om 19.00 uur een borrel met de kapitein , stuurman en de drie wtk's in de rooksalon. Aangezien de inscheping niet in Duinkerken en in Le Havre was, maar in Montoir de Bretagne kreeg in de kosten van het treinkaartje vergoedt, de e-mail waarin dit stond van het hoofdkantoor van CMA-CGM, en de treintickets  aan de kapitein gegeven, hij zal dit naar het hoofdkantoor faxen en vragen of ze het bedrag op mijn bankrekening willen storten.  

Donderdag 27 maart 2014. Om 06.30 uur opgestaan, lekkere warme douche genomen en om 07.00 uur naar eht otnbijt. Dat is iedere dag hetzelfde. Terug in de hut gelezen tot 10.00 uur en een kopje thee gedronken en zag dat het zwembad intussen gevuld is. Onze Philipijnse matroos komt de hut weer schoonmaken, hij werkt 9 maanden aan boord en gaat daarna 6 maanden naar huis om zelf voor zijn zoontje van 10 jaar te zorgen, zijn vrouw is ongekomen tijdens de typhoon van vorig jaar....De kapitein komt even langs met bericht van het hoofdkantoor in Marseille. Ik kan de treintickets en mijn bankrekeningnummer opsturen en het geld wordt overgemaakt. Zaterdag ga ik de machinemaker bekijken.

100 3381 de pijp

100 3383 een van de kranen aan boord (tot 45 ton)

 100 3387 de gasten aan boord

100 3388 de gasten aan boord

100 3389 de kok

100 3379 zwembad

 

100 3391 romantisch uitzicht 

100 3396 reserve anker

 

100 3403 rol met landvasten

100 3399 uitzicht door landvastengat

100 3404 uitzicht vanaf de achtersteven

100 3408 controle kamer

 

 P. Schermer.

 
Ierland

Ierland - juni 2013

En weer hebben we een reis met een containerschip geboekt, deze keer naar Ierland. Op vrijdag de 22e kregen we van de agent in Duitsland bericht dat we op maandag 24 juni 2013 tegen de middag konden inschepen. We hebben de laatste tijd het schip gevolgd en gezien dat Dublin, Waterford en Cork werden aangedaan. Hopelijk gaat het deze week ook zo.

Wij dus die maandag richting Rotterdam gegaan en om ongeveer 11.30 uur waren we bij de Beatrixhaven. Daar kregen we te horen dat we niet waren aangemeld als passagier, dus we mochten het terrein niet op. We belden met Els Schinkel, de agent in Nederland, en die ondernam direct actie. Van haar vernamen wij dat een en ander in Duitsland was misgegaan maar nu werd het direct opgelost en inderdaad konden we even later het haventerrein op. Vanaf de ingang was het een klein stukje lopen naar ons schip, de Samskip Express. Aan boord wachtte ons de volgende verrassing, we werden nog helemaal niet verwacht! Voor zover bekend zouden we pas op de 25e inschepen. Gelukkig werd heel snel onze hut in orde gemaakt en dat probleem was ook weer opgelost. Onze hut is tamelijk groot, heeft een grote kast, een groot bureau, een zithoekje en een slaaphoek en natuurlijk een badkamer met toilet, wastafel en douche. We hebben twee patrijspoorten aan stuurboord -kunnen we op de heenweg misschien de kust van Engeland zien- en een patrijspoort vooruit, maar daar komen misschien wel containers voor te staan.

We hebben weer een gemengde bemanning, op een na zijn de officieren Oost Europeanen, die ene is Aziaat, en de meeste andere bemanningsleden komen ook uit Aziatische streken. De hoofdmachinist heeft zijn vrouw te logeren. De kok lijkt een klein beetje op de kok op het eerste schip waarmee we een reis maakten. Hij kookt in ieder geval lekker en hij is vrolijk.

Er was heel de middag weinig activiteit, maar aan het einde van de middag werd sneller gelost. Wij hebben gehoord dat we dinsdag pas heel laat uitvaren, dus het laden zal dinsdag overdag wel gebeuren.

Dinsdagmorgen om ongeveer 07.30 uur werden de motoren gestart en voeren we naar een andere kade. De luiken gingen open en daarna was het weer wachten. Er werden wat containers ingeladen en om 09.45 uur lagen we weer aan de kade waar we zijn opgestapt. Inmiddels was wel het weer verbeterd dus er konden wat zonniger foto’s worden gemaakt. Af en toe werd er eens een container aan boord gezet, maar het ging bepaald niet snel. In de loop van de middag en in de avond ging het allemaal wat vlotter en tegen middernacht was het dek weer redelijk vol.

Om 04.15 uur op woensdagochtend waren we op de brug want het schip ging van de kade weg, de Nieuwe Waterweg op. Twee uur later, om 06.10, gingen we de volle zee op. Het was heel rustig weer en volgens de kapitein zal het zo de hele reis blijven. We zijn nog even wat slaap gaan inhalen en op de gewone tijd zijn we gaan ontbijten. Rond 10.30 uur kreeg de mobiele telefoon contact met de Britse zendmasten en rond 13.00 uur zagen we de kust van Engeland. Helaas geen weer om foto’s te maken, het was nogal heiig. Laat in de middag kwam de zon door en werd de lucht redelijk onbewolkt. We hebben een mooie zonsondergang gehad.

Donderdagochtend was het weer bewolkt. Toen ik uit de patrijspoort keek had ik het geluk een school dolfijnen te zien. Tijdens de lunch, om 12.30 uur, had de mobiele telefoon contact met de zendmasten in Ierland. Helaas was het ondertussen gaan regenen nadat de lucht eerder was opgeklaard. Ruim een uur later zagen we wel de bergen aan de kust van Ierland maar we konden niets onderscheiden vanwege het slechte weer. Om 15.45 lagen wij aan de kade in Dublin. De kapitein zei dat we hier ongeveer 12 uur blijven liggen. Als we naar de stad willen moeten we op het haventerrein hesjes aan en helmen op en die kunnen we bij de ingang van de haven achterlaten. We moeten ons wel bij vertrek en bij terugkomst melden bij het havenkantoor. We besloten om niet naar Dublin te gaan omdat het weer te slecht is. Misschien treffen we het in Waterford of in Cork beter. Er werd al snel na aankomst begonnen met het lossen van de vracht, de meeste containers worden naar een plaats in de haven gebracht door een wagentje met een aanhanger. Sommige containers worden direct op een vrachtauto gezet.

Om ongeveer 02.45 uur donderdagochtend vertrokken we weer uit Dublin. Om 07.30 uur zag het weer er veelbelovend uit. Het was 08.15 uur toen we de ingang naar volgende haven in zicht kregen. We voeren ruim een uur door een prachtig gebied, heel veel groen, kleine dorpjes, jachthaventjes, groene velden en bossen. Aan het eind van onze reis door dit mooie gebied kwamen we bij Waterford, een kleine haven met plaats voor drie schepen. Jammer dat de natuur zo wordt verstoord, maar ook in Ierland heeft men industrie en goederen nodig. Onze kapitein kan goed manoeuvreren en hij draaide in het smalle water het schip om zijn as en legde daarna aan in de richting die we weer moesten varen na het laden en lossen. Het is hier niet de moeite om aan land te gaan want we zijn in een industriegebiedje en geen dorpje om te bezoeken, dat ligt namelijk aan de overkant en daar kunnen we niet komen. Het weer valt niet tegen, maar de wind is heel krachtig. Het lukt vrijwel niet om buiten foto’s te maken, het toestel waait bijna uit je handen en zelf kan je nauwelijks recht blijven staan.

Om 22.15 uur vertrokken we uit Waterford en maakten nu die mooie tocht in tegengestelde richting. Gelukkig was het nog redelijk licht dus we konden alles goed zien en het was opnieuw genieten van de mooie natuur en de aardige dorpjes aan de oever. Toen de kapitein rechtsaf ging om de zee op te gaan gingen wij naar onze hut om te slapen.

Zaterdagochtend werden we wakker in de haven van Cork, in de rivier Lee. Het is droog en hopelijk blijft dat zo, want we willen Cork gaan bezichtigen. Om 10.00 uur plaatselijke tijd heeft de eerste stuurman voor ons een taxi besteld en hebben we ons naar het centrum van Cork laten brengen. Zoals we eigenlijk al wisten is het vrijwel hetzelfde als alle andere stadscentra, heel veel winkels. Het winkelaanbod is ook overal hetzelfde, vooral schoenen en kleding van de bekende merken en enkele warenhuizen. In een van de warenhuizen hier, Cashes, stond -zoals ik lang geleden ook weleens heb gezien bij Harrod’s in Londen- een man in jacquet en met hoge hoed de deur open te houden voor de klanten. Dat is toch niet meer van deze tijd! Toen we een beetje liepen rond te kijken werden we aangesproken door een man die ons adviseerde naar het oude stadsdeel te gaan, daar staat de Cathedral of St. Fin Barre's. We zijn daar dus heen gegaan en kwamen onderweg nog langs de oude Engelse markt. Dat is een overdekte markt zoals we ook vaak in Spanje en Portugal zien. We gingen even naar binnen maar het was er zo druk dat we snel weer naar buiten gingen. Toen dus naar de Cathedral. Die is echt heel mooi en we hebben veel foto’s gemaakt. Daarna zijn we weer teruggegaan naar het centrum waar we nog even koffie hebben gedronken. Toen we in de taxi stapten kwamen juist de eerste machinist en zijn vrouw er aan, dus we namen de taxi met ons vieren. Even later waren we weer aan boord waar de koffie met appelgebak klaar stond. Het weer is heel de dag heel mooi gebleven en daar hebben we van genoten. Morgen de hele dag op zee, hopelijk hebben we dan ook mooi weer. Om ongeveer 21.15 werden de motoren gestart en even later kwam de loods aan boord. De trossen gingen los en het schip werd op de tamelijk smalle rivier gekeerd. De loods wees ons nog een aantal bezienswaardigheden, zoals de Cathedral of St. Colman en de marinekazerne in Cobh. We voeren door een mooi gebied richting zee, waar de loods weer van boord ging.

Zondagochtend waren we bij het wakker worden op volle zee en met een grijze lucht, het mooiste deel van de reis zit er op. Kennelijk volgde het schip een andere route dan op de heenweg, want om 14,30 uur kreeg de mobiele telefoon contact met de Franse zendmasten maar viel al snel weg. Het contact met de Engelse masten bleef uit. Ruim na 21.00 uur kregen we eindelijk contact en konden we bellen met de familie en het ophalen regelen. Geen mooie zonsondergang deze laatste avond op zee, het was heel de dag bewolkt gebleven.

Maandagochtend tegen 05.30 uur gingen we Nieuwe Waterweg op en om 07.15 uur lagen we weer aan de kade. Na douche en ontbijt zijn we om 09.00 uur van boord gegaan. De reis was ten einde.

J. 't Hart

 
MS Helmut - Noorwegen

In onderstaande link het verhaal (en foto's) geschreven door journaliste Mevr. An Olaerts - en geplaatst in de Belgische krant de Standaard:

 

http://www.seatravel.nl/downloads/CARGOCRUISE.pdf - MS Helmut - Noorwegen

 
MS Heinrich Ehler - Finland

Met de Heinrich Ehler naar Finland, weer een mooie reis op een containerschip

 

Dit jaar kozen we voor IJsland, maar jammer genoeg werd die reis uit het programma genomen in verband met teveel vertragingen tijdens de reizen.

Onze tweede keus was Finland en we waren verheugd te kunnen boeken voor een reis die omstreeks 23 juni zou vertrekken. Wij vinden het fijn om tijdens de lange zomerdagen te reizen.

Op 19 juni hadden wij op de site van de scheepvaart al gezien dat de Heinrich Ehler in Rotterdam lag, dus wij begonnen met het inpakken van de bagage maar gingen er nog steeds van uit dat we op tijd bericht zouden krijgen over het inschepen. Op 20 juni was ik op verjaarsvisite en toen kreeg ik om 16.30 uur het telefoontje van Els Schinkel. Zij was boos op de agent van de organisatie, want zij moest ons vertellen dat wij die 20e juni uiterlijk 00.30 uur in Rotterdam moesten inschepen. Nou, met enig kunst- en vliegwerk is het gelukt om de trein van 19.00 uur naar Rotterdam te halen en om ongeveer 22.00 uur waren wij aan boord en werden wij naar onze tijdelijke hut gebracht. De door ons geboekte hut was nog in gebruik bij andere passagiers. We gingen het schip bekijken en in de kombuis maakten wij kennis met twee van de andere passagiers. Zij vertelden ons dat het schip nog naar de Waalhaven zou gaan en daarna naar Zeebrugge. Vanuit Zeebrugge zou dan de reis naar Finland beginnen. Omdat het schip nog naar de Waalhaven ging hadden wij ons dus eigenlijk helemaal niet zo hoeven haasten, we hadden namelijk heel goed daar kunnen opstappen. Maar kennelijk had de agent daar anders over gedacht.

Inmiddels is het de 14.30 uur op de 21e en het schip ligt nog steeds in de Waalhaven. Er gebeurt helemaal niets, het lijkt wel of er wordt gestaakt. Gelukkig hebben we boeken, computers en fototoestellen bij ons, dus vervelen zullen we ons niet. Maar het is wel wat vervelend niet te weten wat er gaat gebeuren. De kok heeft een heerlijke cake gebakken, hij zei dat hij dat iedere donderdag doet.

Inmiddels zijn de aktiviteiten hervat en er wordt geladen. Gisteren, op de Maasvlakte, werd met twee kranen tegelijk geladen, hier gaat het met een enkele kraan. In tegenstelling tot de andere keren worden de containers gebracht met wagentjes met chauffeur. Uiteindelijk werden tegen 18.15 uur de motoren gestart en om 18.30 uur voeren we op de Nieuwe Waterweg met bestemming Zeebrugge. Inmiddels was er zwaar weer voorspeld, dat zou kort maar hevig zijn. En inderdaad kregen we vlak bij Hoek van Holland de bui over ons heen en hij was inderdaad kort maar hevig. Gelukkig lag het slechte weer toen heel snel achter ons.

We hebben goed geslapen, ondanks de behoorlijke deining. Vrijdag werden we in Zeebrugge wakker. De bemanningsleden die we tot nu toe hebben gezien zijn niet onvriendelijk. Zoals op de vorige schepen is het een gemengde bemanning. De officieren hebben oosteuropees klinkende namen en de overige bemanningsleden oosteuropees en wat aziatisch. De kapitein is tamelijk jong, rond de 30, en op een enkeling na lijken de andere bemanningsleden niet ouder dan 25 te zijn. De kok is een zeer jonge man van aziatische afkomst, hij vaart nu voor het tweede jaar als kok op een vrachtschip. De maaltijden die hij bereidt zijn niet onsmakelijk maar enigszins karig als je ze vergelijkt met de maaltijden op de eerste twee reizen. Het is inmiddels 12.45 uur op vrijdag de 22e en nog steeds liggen we in Zeebrugge. Op onze eerdere reizen hebben we niet zo lang stil gelegen. Nu is dit ook wel een veel groter schip dus het duurt ook langer tot het gelost en geladen is, maar we krijgen af en toe te indruk dat het erg langzaam gaat.

Uiteindelijk zijn we op de 22e om 13.30 uur uit Zeebrugge vertrokken. Het weer was goed maar de zee was redelijk onstuimig. De kapitein verwacht morgen rond 11.00 uur in het Oostzee kanaal te zijn. 

We hebben de rest van de dag doorgebracht met lezen, foto's op de computer zetten, uitkijken over zee, wat je zoal doet als je op zee bent en alleen water ziet als je naar buiten kijkt.

Ook gedurende de nacht bleef het schip behoorlijk deinen, toch hebben we goed geslapen. Na het ontbijt kwamen we op de brug en daar zat de loods naast de kapitein, we voeren erg dicht langs de Duitse noordkust. Ongeveer een uur later kwam een andere loods aan boord en de eerste vertrok met de loodsboot. Deze tweede loods bracht ons tot aan de sluis van het Oostzeekanaal, waar we om 10.30 uur vastlagen. Toen vertrok de loods maar kwam de volgende al aan boord, kennelijk om ons door het kanaal te loodsen.  Na een paar kilometer lagen we stil in een uitwijkplaats om een -op dat moment nog onzichtbare- tegenligger voor te laten gaan.

Het was af en toe flink druk op het kanaal en een zeilschip moest door onze loods tweemaal worden gewaarschuwd omdat ze te dichtbij kwamen. In totaal hebben we vandaag 5 loodsen aan boord gehad. In Kiel, op de sluis, zijn de andere passagiers afgestapt en er zijn geen nieuwe passagiers aan boord gekomen. Na de sluis gingen we meteen de Oostzee op, op weg naar Helsinki.

Zondag hebben we de hele dag alleen maar zee gezien.We zijn vanmorgen naar de andere hut verhuisd, nu hebben we uitzicht naar achteren en dat is toch wel leuker dan uitzicht op de containers, hoewel de hut wat kleiner is. De middagrust werd tijdelijk onderbroken door een oefening brandalarm. Alle aanwezigen moesten naar het "musterstation" op dek A. De bemanningsleden moesten daarna een dek lager een brandweerman in zijn uitrusting helpen. Dat ging enigszins chaotisch, soms stonden ze met drie of vier tegelijk aan hem te sjorren. Toen hij alles aan had moest hij aan een touw een gang in, wat daar gebeurde hebben wij niet gezien want wij moesten op het hogere dek wachten. Later hoorden we dat de kapitein niet tevreden was, het had allemaal te lang geduurd. Volgens een van de officieren komt morgenochtend tussen 08.00 en 08.30 uur de Finse loods aan boord.

De dag is met veel mist begonnen en de mist trekt heel langzaam op. Om 08.40 uur kwam de loods aan boord en om 10.00 uur lagen we vast aan de kade in de haven van Helsinki. Helsinki ligt nog wel ongeveer 15 kilometer westelijk van de haven. We gaan echter niet naar Helsinki en dat heeft te maken met de regels hier op de terminal. Wie het terrein af wil en geen eigen vervoer heeft is verplicht om € 20,00 te betalen voor een taxiritje van ongeveer 500 meter, verder is de uitgang van de terminal niet. Als je dan aan het einde van de dag terugkomt moet je weer € 20,00 betalen om je die 500 meter naar het schip te laten brengen. Slimme jongens die Finnen! Gelukkig hoeven we er geen spijt van te hebben dat we niet zijn gegaan, want het is heel slecht weer geworden. Er wordt hard gewerkt, de kranen draaien continue en de wagentjes met de containers rijden af en aan. Om iets voor 22.00 uur voeren we met een grote bocht weer weg uit de haven van Helsinki, op naar Kótka.

Om ongeveer 05.00 uur op de 26e waren we in Kotka. Wij draaiden ons nog even lekker om. Ook hier mogen wij niet over het haventerrein wandelen, dus een taxi is verplicht. Tegen 10.00 uur gingen wij met een taxi naar Kotka, een kleine plaats met slechts enkele bezienswaardigheden. We hebben lekker rondgewandeld, koffie gedronken en wat boodschappen gedaan en om 14.45 uur hadden we de taxi terug naar de haven. Er wordt nog steeds gelost en geladen, je snapt niet hoe ze al die containers uit elkaar houden. Morgenochtend krijgen we na het ontbijt een rondleiding door de machinekamer. Rond 21.45 uur voeren we weg uit Kotka.

De rondleiding in de machinekamer was ronduit indrukwekkend. De eerste machinist liet ons eerst de controleruimte zien en vertelde een en ander, onder andere dat alles conputergestuurd wordt en dat het meeste werk vanuit die controleruimte wordt gedaan. De machinisten hebben hier een baan van 8 tot 5 en 's-avonds staat bij hun in de hut het alarmdisplay aan zodat ze onmiddellijk kunnen reageren als er iets aan de hand is. Daarna gingen we met gehoorbeschermers de machinekamer in. Er staat een motor met 8 cilinders, 3 generatoren voor gebruik in de havens, er is een ruime goed voorziene werkplaats, er is een fitnessruimte, een vers water generator, de warm water voorziening, diverse pompen, reserveonderondelen en nog veel meer. De motor, die ook een turbo-inlaat heeft, gebruikt gemiddeld tussen de 25 en 30 ton stookolie per etmaal.  Voor de generatoren wordt gewone dieselolie gebruikt. Het verse water wordt gehaald uit zeewater dat met behulp van het koelwater van de motor, dat op het moment van hergebruik nog zo'n 88 graden warm is, wordt ontzilt. Daarna wordt het gecondenseerd en is het klaar voor gebruik in de keuken en in de wasruimten. Voor gewoon drinkwater is een voorraad flessenwater aan boord. De ruimten waar we de rondleiding kregen waren opvallend schoon en goed in de verf. De machinist vertelde ook dat hij er op toe ziet dat alles goed schoon blijft. De rondleiding heeft ruim een half uur geduurd. Vanmiddag heb ik gewassen.  Er staan 2 wasmachines, een voor werkkleding en een voor gewone kleding, en een droogtrommel.

Het is inmiddels donderdag de 28e en 38 uur geleden vertrokken we uit Kotka. Gisteravond gingen we heel vroeg slapen, want de laatste dagen zijn we wel wat slaap tekort gekomen. We willen er namelijk graag steeds bij zijn als we aanleggen en vertrekken en bovendien worden we voor het ontbijt tussen 07.00 en 08.00 uur verwacht, dus het is iedere ochtend vroeg opstaan geblazen. We hebben een deel van de Zweedse kust gezien en een deel van de Deense kust. Nog steeds is Kiel niet in zicht, maar het zal niet lang meer duren. Vanmorgen heb ik lekker op het dek, op de bank van de picnictafel, zitten lezen. Het was daar heel aangenaam. Gisteren kregen we te horen dat we op deze reis Bremerhaven aandoen, een leuk extraatje voor ons. Vanmiddag kregen we weer de wekelijkse cake en hij was weer erg lekker. Een paar minuten na 16.00 uur lagen we weer in de sluis. Vlak voor ons vertrek, een half uur later, kwam er een heel groot schip van aziatische afkomst de sluis binnen.

Vrijdag de 29e waren we om 06.45 uur op de brug om het schip te zien aanleggen in Bremerhaven. Deze haven ligt in een baai en is vooral een heel lange kade. Wij lagen bijna vooraan, bij de ingang van de haven. Hier werden vooral containers uitgeladen, want toen we om 11.30 uur weer vertrokken waren er veel lege plekken op het dek. Het is een heel mooie dag geweest en ik heb weer een tijd buiten zitten lezen. Van de kapitein hoorden we dat we morgen om ongeveer 11.00 uur zullen aanleggen bij de Delta terminal op de Maasvlakte. We hebben van de laatste zonsondergang op deze reis nog wel wat foto's gemaakt, maar het was erg koud. Op de vorige twee reizen hadden we warmer weer.

Op zaterdag de 30e kwamen we midden in de nacht in de buurt van Rotterdam en om 08.00 uur lagen we nog steeds te wachten tot we naar binnen mochten. We waren verbaasd dat we er zo vroeg al waren, want de kapitein had gisteren gezegd dat we om ongeveer 11.00 uur zouden aankomen bij de Delta terminal. Hij zal dus al rekening hebben gehouden met deze wachttijd. Voor ons laatste ontbijt op dit schip had de kok lekker pannekoekjes gebakken, uiteraard niet speciaal voor ons!!

Het bleek niet ons laatste ontbijt te zijn geweest, want we hebben de hele zaterdag liggen wachten tot we de Maasvlakte op mochten en om 20.30 uur werd eindelijk de motor gestart. Ruim een uur later lagen we aan de kade en er werd direct weer begonnen met lossen en laden. Omdat het schip nog diezelfde nacht naar de Waalhaven zou gaan bleven wij nog een nacht aan boord en hadden dus op zondag echt ons laatste ontbijt van kok Eric. Om 10.00 uur op 1 juli 2012 namen wij afscheid van de kapitein en de andere bemanningsleden.

Volgend jaar naar ?????

 

Jan en Toos 't Hart

 

 

 

 

 
MS Fort St. Pierre

“Reisverslag Fort St. Pierre 18-12-2011 – 09-01-2012”

 

door dr. Kevin R. De Coninck, a.k.a. “Mr. Transat II”

 _Fort_St._Pierre_Pointe--Pitre_Guadeloupe_26-12-2011

Heb je altijd al eens willen varen? Eens goed willen varen, zoals in: de oceaan oversteken? Maar huiver je van cruiseschepen waar passagiers als haringen in een ton worden gepropt en waar je het balorkest moet zien te overleven? Vind je Club Med op zee ook zo'n diarree? Dan is er een alternatief. Je kunt de oceaan ook oversteken als passagier aan boord van een containerschip. Met een beperkt gezelschap, of met geen ander gezelschap dan dat van de bemanning.

 

Van zondag 18 december 2011 tot maandag 9 januari 2012 was ik passagier aan boord van de “Fort St. Pierre”, 1 van de 4 containerschepen die de Franse rederij CMA CGM inzet om de Caribische eilanden Guadeloupe en Martinique wekelijks te bevoorraden en bananen en een hele hoop lege containers terug mee te brengen naar Europa. De private “Compagnie Maritime d'Affrètement” en de voormalige publieke “Compagnie Générale Maritime” vormen samen de derde grootste combinatie ter wereld voor maritiem goederentransport. Het Deense Maersk en het Italiaans-Zwitserse Grimaldi bekleden de plaatsen 1 en 2.

 

Ik was op zoek naar een goede retraite. Toen ik nadacht over plaatsen waar ik mij alleen kon voelen en de obligatoire kloosters en abdijen voorbij was, wist ik dat ik mij te midden van de oceaan echt klein en fijn zou weten. Maar hoe daar te geraken zonder al te veel andere walvistoeristen? In de roman De tweede man van de Nederlandse schrijfster Doeschka Meijsing monstert het hoofdpersonage Robert Martin als betalend passagier aan op de “Karaboudjan”, een fictief vrachtschip dat van La Spezia via Tanger naar Dakar vaart. Fictief, want zo heette het schip van Kapitein Haddock in het Kuifje-album De krab met de gulden scharen.

 

Als je in Nederland de woorden “cargo” en “cruise” googelt, kom je al snel bij 2 bemiddelaars terecht die je daadwerkelijk als passagier aan boord van een vrachtschip kunnen brengen: Cargo Ship Cruises en Sea Travel Holidays. Ik viel voor een reis van de tweede, van de immer vriendelijke en behulpzame, doch soms tegen Franse windmolens vechtende Els Schinkel uit Zwolle. Flexibiliteit en doorzettingsvermogen zijn voor kandidaat-passagiers belangrijke vereisten. Ik wilde op maandag 12 december inschepen in Duinkerke, het werd zondag 18 december in Montoir-de-Bretagne. “With a little help from my friends” en na een weekendje rondkuieren in Saint-Nazaire, geraakte ik toch helemaal relaxed aan boord van de “Fort St. Pierre”.

 

Uit mijn Scheepsjournaal, aangetekend op 18 december 2011 om 17:30 uur: “De voorbereiding had heel wat voeten in de aarde, eens aan boord was ik de koning te rijk. Na de paperassen een ontbijtje, na de afvaart een copieus middagmaal, na de veiligheidsinstructies een koffietje en straks, nadat ik dit geschreven heb, een even copieus avondmaal. Niks droog brood hier, vol pension op Franse wijze is het, met bijbehorende wijnen en tot de selecte kazen toe.” Ik wist toen nog niet dat mijn Scheepsjournaal zo belangrijk zou worden voor mij en op het einde van mijn reis net geen 40 volle kanten A4 zou tellen.

 

Het werd een geslaagde retraite, vooral in de derde week, toen ik als enige passagier op de “Fort St. Pierre” voer en de 29 bemanningsleden niet meer vreemd opkeken van mijn aanwezigheid. Tijdens de heenreis waren er nog 3 andere passagiers. Samen met hen ontdekte ik het leven aan boord, leerde ik het schip kennen van in de machinekamers tot op de brug en beleefden we elk onze eigen “I'm the king of the world”-momenten aan de vlaggenmast op de voorsteven. De dvd-collectie aan boord en het buitenzwembadje op het passagiersdek met zicht op zee en containers, dat voorbij de Azoren via de brandleidingen werd gevuld met 26° Celsius warm zeewater, zorgden voor afleiding van de prachtige zonsopgangen en -ondergangen, schitterende sterrenhemels en het zeldzame leven boven de zeespiegel.

 Fort_St._Pierre_Fort-de-France_Martinique_29-12-2011_2

Tijdens de terugreis zag ik vliegende vissen, een groep van 7 à 8 springende dolfijnen en 2 spuitfonteinen van walvissen die zelf onder water bleven. In de haven van Pointe-à-Pitre, Guadeloupe, zag ik een jan-van-gent, rond de Azoren zwierven bendes zeemeeuwen rond, de vliegende ratten van de zee, en midden op de oceaan spotte ik een albatros. Verder was er niets meer dan water en lucht tot aan de eindige einder 360° om ons heen. Op 2 andere schepen op de heenreis en 3 andere schepen op de terugreis na, als ik tot aan het Kanaal tel. In het Kanaal, de snelweg der zeeën, is het zo druk dat er in 2 richtingen aan “blokvaren” wordt gedaan. En de Engelsen zullen het niet fijn vinden, maar in het Kanaal vaart men dus rechts.

 

Bij mezelf ontdekte ik het wennen aan het stampen en het rollen van het schip, met uiteindelijk de grappige vaststelling dat je de bewegingen van het schip nog wel kunt zien maar niet meer voelt, op de terugkerende momenten van aanpassen na nadat je neergelegen hebt. Alsof je evenwichtsorgaan zich telkens weer moet herinneren wat het staand heeft geleerd. Of zoals het water in een fles weer even tot rust moet komen nadat je ze een kwartslag hebt gedraaid. Aangemeerd in de haven van Pointe-à-Pitre, Guadeloupe, ervoer ik het omgekeerde: zeemansbenen. Alsof mijn flanellen benen het stampen en het rollen van het schip misten.

 

Het was een feest. Ik heb de wereld ingeademd en ben diep in mezelf geweest. Het is een ervaring die ik iedereen toewens. Daarom dat ik ze hier met jullie wil delen. En ik raad iedereen aan ook per schip terug te keren. De meeste passagiers gaan met het schip heen en keren met het vliegtuig terug, maar ik heb pas op de terugreis echt gezien wat er te zien valt en echt gevoeld wat er te voelen valt. Omdat ik dan gewend was aan het leven aan boord en wist wat er waar te zien kon zijn. Walvissen kunnen je door de reisagent niet worden gegarandeerd, zicht op containers vanuit een comfortabele hut wel.

 

Als passagier aan boord van een containerschip word je niet als een haring in een ton gepropt en hoef je geen balorkesten te overleven. Voordelen die ruimschoots opwegen tegen de beperkte nadelen dat je niet altijd op de meest geschikte tijdstippen aanmeert en afvaart en naar de industriële kades buiten het centrum wordt verwezen. Echte cruiseschepen doen de mooie baaien bij de steden aan en passen hun tijden van aankomst en vertrek aan aan de toeristische wensen van hun passagiers. Tussen de Azoren kan je met cruiseschepen zelfs de rust van parende en zogende walvissen gaan verstoren, als je dat zou willen.

 

Het doet genoegen om te kunnen zeggen dat ik de Atlantische Oceaan 2 keer overgevaren ben, met alle geweldige gewaarwordingen en natuurervaringen van dien. Het was interessant om het zeemansleven van binnenuit te leren kennen en een kijkje te nemen in de keuken van het maritieme containertransport. Het is een ervaring die ik mijn leven lang met een warm gevoel met mij mee zal dragen. Durf de stap te zetten, kies de reis die bij je past en ik wens je een behouden vaart toe, zonder ongelukken en al te zware stormen.

 

 

Reisgegevens

 

Schip: CMA CGM “Fort St. Pierre” (Marseille, 17 december 2002)

Afmetingen: 197,20 m (L), 30,20 m (B) en 16,60 m (D) met de brug op 7 hoog

Doodgewicht en tonnages: 30804 MT, 26.210 GROSS en 10.221 NET

 

Vertrek: Montoir-de-Bretagne, Frankrijk, op 18 december 2011

Bestemmingen: Pointe-à-Pitre, Guadeloupe, en Fort-de-France, Martinique, van 26 tot 31 december 2011

Aankomst: Duinkerke, Frankrijk, op 9 januari 2012

 

Reisagentschap: Sea Travel Holidays (Els Schinkel, Zwolle)

Prijs: € 2.200 voor 23 dagen een hut alleen en vol pension plus € 213,73 voor de verzekeringen

Extra: medische kosten vooraf, taxfree aankopen aan boord en taxigelden in de havens

 

 _Fort_St._Pierre_Pointe--Pitre_Guadeloupe_26-12-2011

 

 

 

 

 

 

 

 
Een weekje MS Rheintal

Een week MS Rheintal – 8 tot 15 oktober 2011.

Reis 246 – Rotterdam – Bergen – Skogn – Rotterdam.

 

Ik wilde altijd al een keer een cruise maken. Toen ik op Internet aan het googlen was, kwam ik de website van Seatravel tegen en dacht: dat klinkt veel beter en avontuurlijker! De Noorse fjorden leken me wel wat, een reis van 1 week genoeg om uit te proberen of ik echt zeebenen heb en na een paar mailtjes met Els was alles geregeld.

 Van zaterdag 8 tot zaterdag 15 oktober 2011 ben ik meegeweest met de MS Rheintal.

Eerst zouden we alleen van Rotterdam naar Skogn in Noorwegen varen en terug, maar we hebben ook nog aangelegd in Bergen! Mijn mede passagier was Ton Nahuijsen.

Zie voor een gedetailleerd van-dag-tot-dag verslag zijn mooie verhaal, elders op deze website! Het is denk ik niet zo interessant om nogmaals dezelfde week te verslaan, daarom beperk ik mij tot wat eigen ervaringen.

 P1010076

  P1010091

Laden en lossen in de Beatrixhaven - Rotterdam

Het was fijn om met een oud-schipper aan boord te zijn, hij (en ook de kapitein) kon mij veel vertellen. Ook de overige bemanningsleden hadden regelmatig tijd om iets uit te leggen of een praatje te maken. Ik vond de website duidelijk om te verwachten wat er zou komen. Maar mijn grootste verrassing was, dat een beladen containerschip helemaal niet stabiel in zee ligt en kalm naar Noorwegen vaart! Ik had het verslag van Jan Blom en Roelie de Weerd gelezen, die in een week tijd 4 boeken hadden uitgelezen en heerlijk buiten op een bankje hadden gezeten. Dat was wat ik mij had voorgesteld, een weekje uitrusten en boeken lezen. 

 Maar hoe anders verliepen de eerste dagen. Het schip rolde en stampte en ging behoorlijk te keer! Het weer was niet al te best. Buiten zitten was helemaal geen optie, maar ook naar het voordek wandelen was nog niet mogelijk. Alles in de hut moest achter deurtjes, in laatjes, of vastgezet. Van maandag op dinsdag waren de golven echt heftig, en schoven de stoel, mijn bergschoenen en de 6-pack met flessen water door mijn hut! Ook de kleren aan de kapstok zwierden vrolijk mee! Die nacht heb ik dus niet geslapen maar heen en weer liggen schuiven in mijn kooi (1 x raden hoe vrolijk ik de volgende ochtend was!). Na een hete douche en heerlijk ontbijt van kok Rodrigues ging het weer goed. Wat ik het meest grappige vond, was dat ik soms een stap naar voren wilde doen, het schip net naar de andere kant ging, en ik dus met een been ergens in de lucht bleef hangen tot het schip weer keerde en mijn voet kon landen! Het wende al snel. Ook het douchen met 1 hand aan de stang wordt snel gewoon.

P1010400

P1010415

 

Uitzicht vanaf de brug en een bladzijde uit het logboek.

 

De verzorging aan boord is trouwens prima: heerlijke ontbijtjes en 2 x een bord warm eten, waarbij de kok het presteert geen 2x hetzelfde voor te schotelen! Vis, vlees, goulash, schaslik, biefstuk, borsj, salades: heerlijk! Voor mij is een week niet hoeven koken en allerlei lekkers krijgen zo wie zo het ultieme vakantiegevoel. Koffie en thee kun je de hele dag zelf maken/pakken. Het is verder wel selfservice aan boord: je eigen kopje afspoelen na de koffie op de brug, wil je schone handdoeken dan kun je ze zelf wassen in de wasruimte. Ook de bemanning moet voor zijn eigen hut, schone handdoeken, beddegoed en kleren zorgen, zelfs de kapitein! Ik dacht dat de jongste matroos zulke klusjes toebedeeld zou krijgen.

P1010242

 P1010264

Aangelegd in Bergen en een touristisch rondje wandelen.

 

We hebben vooral op de brug gezeten en meegekeken met het reilen en zeilen. De kapitein heeft het een en ander uitgelegd zodat ik ook zelf kon kijken waar we waren, of welk schip we tegenkwamen. Ook zijn we een keer in de machinekamer rondgeleid en hebben we 2 x een rondje voordek gedaan. Na het heftigste weer van woensdagmiddag tot woensdagnacht, draaiden we daarna naar een andere koers en werd het plotseling weer rustig, met op donderdagochtend toch nog die blauwe lucht en het ultieme cruisegevoel: met een boek en beker Jasmijnthee van de kapitein op het bankje in de zon! Achteraf vond ik het heel fijn dat we alle weersomstandigheden hebben gehad, een hele week blauwe lucht en stille zee was ook weer saai geweest, nu was er voldoende afwisseling en hele mooie luchten!! We zijn in Bergen en Skogn aan wal geweest, beide keren een uurtje of 2. Als je langs de kust vaart is er trouwens gewoon Internetverbinding en werken de mobiele telefoons. Midden op zee niet meer. Wel is er voor noodgevallen altijd een satelietverbinding mogelijk.

P1010155

P1010376 

De brug en een blik op de reddingsboot.

 

Al met al heb ik enorm genoten van deze week. Het is bijzonder om mee te kunnen kijken in een hele andere wereld. Ook het laden en lossen in de havens is indrukwekkend! Ik kwam heerlijk uitgewaaid thuis en had het gevoel een vakantie van 2 of 3 weken achter de rug te hebben.

Dit was de eerste maar zeker niet de laatste keer dat ik meegevaren heb.

De bemanning was geweldig en ik vind het super dat Seatravel dit soort reizen organiseert.

P1010455

 P1010468

  

De mooie luchten!

 

Nog wat losse tips/opmerkingen tot slot:

  • Houdt rekening met een paar extra’s kilo’s gewicht na de reis.
  • Neem genoeg boeken en opladers van apparatuur die je bij je hebt mee.
  • Er is overal airco waardoor ik erg droge ogen kreeg: dus neem evt. oogdruppels mee.
  • Zorg voor stevige schoenen, makkelijke kleding en laat je make-up lekker thuis!
  • Noorwegen is verschrikkelijk duur!
  • Je hebt niet veel lichaamsbeweging aan boord, behalve het trappen lopen.
  • Aan boord betekent ‘deur van de hut open’ kom gerust binnen voor een praatje, ‘deur van de hut dicht’ : niet storen!
  • Kijk uit dat je niet verslaafd raakt aan deze manier van reizen/vakantie houden!!

 

Vriendelijk groet en misschien tot ziens aan boord van een schip,

Marijke van Yperen.

P1010347

 CIMG9827

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
MS Rheintal - Noorwegen

R_1

Zeereis met het m/s Rheintal van Rotterdam naar Bergen en Skogn en weer terug  zaterdag 8 tot zaterdag 15 oktober 2011

Introductie:
Als oud zeevarende wilde ik altijd nog eens een keer naar zee. Ik wilde de sfeer aan boord nog eens proeven en vooral ook vergelijken met mijn eigen periode aan boord in de jaren 1961-1970. Hieronder mijn verslag over mijn reis naar Noorwegen. Ik heb ervan genoten. Ik kreeg deze reis van mijn echtgenote Lida aangeboden, die me daar een bijzonder groot plezier mee deed. Zij en mijn jongste zoon Tim brachten mij aan boord in Rotterdam. 

 

 

De laatste containers komen aan boordR_3

 

Zaterdag 8 oktober 2011

 

 

Mijn hut aan met uitzicht aan bakboord 

R_2

 

Lida en Tim brengen mij naar de Beatrixhaven in Rotterdam om aan boord te gaan van het m/s Rheintal. We arriveren om 09:50 uur bij de beveiliging van de RST (Rotterdam Short Sea Terminal) en krijgen te horen dat het schip zojuist bij Hoek van Holland is binnengelopen. Het gaat nog even duren en dus drinken we koffie met appeltaart bij de grote "M" in Spijkenisse. Even na 11:00 uur melden we ons weer en krijgen we toegang tot het haventerrein waar de Rheintal inmiddels heeft aangelegd aan kade 2750. We gaan aan boord en worden ontvangen door de tweede stuurman die van Poolse afkomst blijkt te zijn. Zijn gebrekkig Engels en Duits roept wat verwarring op in de conversatie want hij denkt dat Lida ook meegaat en wil haar een hut toewijzen. Met moeite maken we hem duidelijk dat Lida en Tim mij alleen maar weg brengen en dat er nog een andere passagier onderweg is. We kijken in mijn hut, compleet met eigen badkamer en toilet, een bureau met stoel, en bank met een tafel en een kooi van 1,2 m breed. Alles is wel gedateerd maar verder wel in orde. Mijn hut ligt aan bakboordzijde op het bootdek, dus daar waar de reddingsboten zijn. Nu gaan we buiten om via veel trappen naar het brugdek en lopen het stuurhuis binnen en ontmoeten de kapitein Valery Belan. Hij is van Russische afkomst en naar later blijkt woonachtig in Wladiwostock. Een aardige vent zoals ik die tijdens de reis leer kennen. Lida en Tim krijgen zo een goede indruk waar ik me de komende dagen vooral zal ophouden. De apparatuur ziet er voor hen ingewikkeld uit maar is voor mij een feest van herkenning. Inmiddels loopt de tweede passagier binnen en stelt zich voor als Marijke. De klok tikt richting twaalf uur en dan is het tijd voor de lunch. We vragen wanneer het schip vertrekt en men verwacht dat dit rond 19:00 uur zal zijn. Geen reden dus voor Lida en Tim om hier op te wachten en Marijke en ik moeten aan tafel. We nemen afscheid bij de gangway en ik zwaai Lida en Tim nog even na. In de messroom maken we kennis met kok Rodriques, een wat stille maar gemoedelijke Kaap Verdiaan die ons een stevige maaltijd voorzet. Kippensoep met groenten, aardappels, tomatensalade en een enorm stuk gebakken vis. Na het eten vragen we meteen of het voortaan een onsje minder mag want we eten twee keer per dag warm en beginnen ’s-ochtends met eieren en spek. Aan dek worden containers uitgeladen uit het achterste ruim terwijl het voorste ruim alweer beladen wordt met nieuwe lading. Totaal laden we 86 containers waarvan een groot deel vol zit met balen geperst oud papier. Verder zijn er containers met dakpannen, plastic granulaat, containertanks met sinaasappelsap, bleekmiddel en ander vloeibaar materiaal. Het laden gaat de hele middag door. Als de luiken van de ruimen gesloten zijn worden nog meer containers daar bovenop gestapeld. Bij de kapitein koop ik een doos Warsteiner bier en maak een flesje open zoals ik meestal om een uur of vijf doe, mijn aperitief net even voor het eten. Inmiddels is het alweer 17:30 uur en staat de volgende warme hap weer klaar. Dit keer krabsalade en rijst met goulash. Over de smaak van de kok valt tot dusver niet te twisten. Na het eten ga ik naar de brug waar de kapitein voorbereidingen treft om te vertrekken.

 

 

Onze vaste plek aan de tafel in de messroom

R_4

 

De hoofdmotor wordt gestart en we gooien los om 18:20 uur. Zonder hulp van sleepboten verlaten we de Beatrixhaven en varen de Nieuwe Waterweg af. De weersvooruitzichten zijn niet geweldig, loodsdienst deels gestaakt en buiten waait het kracht zes. In de Duitse bocht wordt zeven tot acht verwacht en noordelijker misschien tot negen. We passeren de paddenstoelen (bakens) op het einde van de pieren van Hoek van Holland om 19:40 uur en ik bel nog even met Lida. Tim zag op de webcam van Maassluis de Rheintal passeren. Goede vaart en dikke kus. Het gaat harder waaien en een paar mijl buiten de kust draaien we naar het noorden. Het wordt nu snel donker en aan de horizon zie ik de zware regenbuien die we later zullen tegenkomen. We drinken koffie op de brug en daar blijf ik tot tien uur. In mijn hut drink ik nog een biertje en lees de Telegraaf. Rond een uur of elf ga ik plat en ervaar het bed als een welkome plek om uit te rusten. Het matras is prima. Het schip rolt en stampt en ik moet nog even wennen aan alle bewegingen, geluiden, het dreunen van de machines, de klappen water tegen het schip, krakende wanden en een doos bier die door mijn hut schuift. Dit laatste is snel verholpen. Rond middernacht val ik in slaap maar ben daarna meerdere malen wakker van het ongewone. De wind en zeegang zijn wel afgenomen. Aan de horizon zie ik de lichten van andere schepen en olieplatforms.

 

 

Zondag 9 oktober 2011

Om acht uur eieren met spek. Daarna naar de brug waar ik nu mijn verhaal schrijf. Het waait kracht 7 uit het WZW, dus we rollen met onze koers van pal Noord op het zeetje mee.

 

 

R_5

De snelheid is er een beetje uitgehaald anders komen we te vroeg bij de kust aan om de fjorden naar Bergen in te lopen. Bovendien spaart het brandstof. We doen zo'n 11 knopen per uur. We zullen er morgenmiddag rond 14:00 uur zijn. De kapitein, die de 8-12 loopt vertelt wat meer over het schip, zijn ervaring en de reizen die hij maakte. De bemanning van tien personen bestaat uit de kapitein, eerste en tweede stuurman, eerste en tweede machinist, de kok, een bootsman en drie matrozen. Een mengeling van nationaliteiten van Rusland, Polen, Oekraïne, Kaap Verdië en Kiribati. Het schip werd gebouwd in 1996, is 100 meter lang bij 16 meter breed en steekt maximaal 5 meter diep. Het vaart onder de vlag van Antigua voor de Duitse Maatschappij Ems Fahrt. De machinekamer heeft een 8 cilinder MaK motor van 4988 pk, twee hulpmotoren en generatoren, zoetwatermaker, filterkamer voor de brandstof, ballastpompen en nog veel meer aanvullende installaties. Onder begeleiding van de eerste machinist bezoeken we de machinekamer die er bijzonder verzorgd uitziet. Niets geen vettigheid, alles schoon en goed in de verf. Vooral de jongste machinist lijkt er erg trots op te zijn. De bijna 5000 paarden doen hun best maar maken meer lawaai dan ik dacht. Oorbeschermers zijn dan ook zeker nodig. In

 

Met de 1e machinist in de machinekamer 

R_6

 

 

de stuurmachinekamer zien we de acties van de automatische piloot die de signalen doorgeeft aan het roer, beetje stuurboord, beetje bakboord, recht zo die gaat. De gebakken eieren van het ontbijt moeten nu om 12:00 uur plaats maken voor de zondagse lunch, een halve kip met patat en gemende salade en een hele grote ijscoupe na. De kok blijft zijn best doen, op naar het avondeten! Aansluitend ben ik dan weer op de brug en loop nu met de tweede stuurman de 12-4 wacht. Inmiddels ben ik wegwijs met de radar en navigatiesystemen en draai al eens aan een knopje. Bijzonder om na zoveel jaren al weer zo vertrouwd te zijn met het vroegere werk op zee. De wind is iets gaat liggen maar de zee staat van achteren nog flink door. Wel valt de barograaf erg snel, 10 mb in twee uur voorspelt niet veel goeds. Ten noorden van ons staat kracht acht toenemend tot negen. Ik zet een kop koffie voor mezelf en thee voor de tweede en laat hem wat foto's zien van mijn eigen zeevaart verleden. Dat geeft leuke stof tot conversatie, wat de tweede overigens veel beter afgaat dan gisteren. Zijn wacht gaat sneller en ik vind het erg leuk. Let jij even op, ik ben even weg. Het is bijna 15:00 uur en ik zit aan BB zijde in het stuurhuis aan het tafeltje te schrijven. Af en toe loop ik even naar de radar, er is wat scheepvaart om ons heen en er staan een aantal platforms op een mijl of zes aan SB. De kok heeft de tafel gedekt tussen 17:00 en 18:00 uur. Marijke en ik gaan om 17:30 uur eten, eigenlijk liever wat later maar de kok schijnt streng te zijn wat betreft zijn tijdschema. Nou ja, je bent snel gewend aan het ritme aan boord. Ik pak een biertje, nu uit de ijskast en dat smaakt beter dan

De Noorse kust komt in zicht (Utsira) 

R_7

 

gisteren toen ze nog warm uit de store kwamen. Inmiddels in mijn hut zie ik door de patrijspoort de van schuin achter het schip hoog oplopende zee. Mijn kleding aan de kapstok maakt regelmatig een lange zwaai. Ik voel me tevreden hier aan boord. Op mijn pc tablet draait de muziek van Amy Mcdonald en terwijl ik dit allemaal opschrijf. De kok presenteert een inktvissalade met zeewier en Spaanse pepers gevolgd door biefstuk met champignons en taart toe. Heerlijk! Het kan niet op. Hoe kom ik thuis aan het eind van de week? Hem morgen nog maar eens overtuigen dat de porties wel kleiner mogen en dat ik het niet allemaal kan opeten voor zijn plezier. Het weer is wat rustiger, het schuim raakt van de golven maar de eerste stuurman legt uit dat we in het oog van de depressie zitten en dat de wind straks vanuit de NW richting flink zal toenemen. Nu eerst maar lekker onder de douche en straks naar kooi, dan zien we morgen wel weer. Ik verheug me op het binnenlopen van de fjorden naar Bergen. 

 

Maandag 10 oktober 2011

 

Het oude stadsdeel van Bergen 

R_10

Leuke plek om te wonen 

R_9


Het varen door de fjorden is prachtig 

R_8


Na het ontbijt zit ik om 09:30 uur op de brug. Aan SB was net nog het eiland Utsira te zien. De zee is kalmer dan verwacht en zojuist heeft de kapitein de aankomsttijd in Bergen doorgegeven. We geven iets meer motorvermogen en verwachten nu rond 13:00 uur aan te komen. We varen door de fjorden en het uitzicht is prachtig. We gaan onder twee grote bruggen door en bereiken Bergen. Om 13:20 uur maken we vast aan de kade in de haven van Bergen en wordt meteen begonnen met het lossen van een twintigtal containers. De kapitein wordt opgehaald door een bekende en Marijke en ik kunnen meerijden naar het centrum. We worden afgezet bij de vismarkt en hebben twee uur de tijd om rond te wandelen. Eerst maar even de vismarkt op, altijd leuk om te zien en vervolgens een stevige wandeling door de stad. We bezoeken een kerk waarin toevallig een groep Iraanse vluchtelingen bivakkeert i.v.m. een voorgenomen uitwijzing door de overheid. We worden geïnterviewd door de plaatselijke krant en er worden foto's van ons gemaakt als bijlage bij het krantenartikel. Dan verder door de stad die vergelijkbaar is met andere grote Europese steden. Oud en nieuw, modern en klassiek. Toevallig lopen we het werelderfgoed Site of Bryggen in, het oude stadsdeel met alleen houten huizen, gebouwen en zelfs houten straten. We maken tijdens deze korte toer veel foto's om dat later nog eens op een rijtje te zetten. Om 15:15 uur verzamelen we op de afgesproken plek en lopen met de kapitein en zijn kennis terug naar de Rheintal.  Men is nog bezig met het laden van containers maar we vertrekken toch al snel. Om 16:20 uur gooien we los. Om 17:30 uur eten we gebakken vis, aardappelen en groenten. Deze keer met bier erbij vanwege de verjaardag van de eerste stuurman. Na het eten ben ik nog tot na donker op de brug. We zijn dan alweer buitengaats en krijgen rake klappen van de overgebleven deining van de storm van de afgelopen dagen. De reis naar Skogn zal ongeveer 24 uur duren.

 

Dinsdag 11 oktober 2011

Na een slechte nacht, het schip rolde hevig, passeren we om 09:20 uur het baken van Grip en lopen de monding van de Korsfjord binnen. Het heet hier Gripholen. De zee wordt wat rustiger en het slingeren van het schip wordt minder. Nog ongeveer acht uur te gaan tot Skogn. Het water is hier nog breed en de eerste besneeuwde bergtoppen zijn al zichtbaar aan de horizon. De lucht is afwisselend zwaar bewolkt met heftige regenbuien en tussendoor de zon. Het uitzicht vanaf de brug is prachtig en nodigt uit tot het maken van foto's. Op de achtergrond hoor ik de radio met een Russische nieuwsuitzending die alleen door de kapitein wordt begrepen. Ondertussen heeft hij ook nog contact via Skype met zijn vrouw in

 

Het zonnetje breekt weer door boven de bergen

R_12 

 

 

Afwisselende luchten bij het uitvaren van de fjorden 

R_11


Lossen en laden in Skogn 

R_13

Wladiwostock en loodst hij de Rheintal van baken tot baken dieper de fjorden in. Hij heeft een volledige bevoegdheid om zonder loods te navigeren. Dat impliceert wel dat hij verder de hele dag op de brug aanwezig moet zijn en niet eerder dan na aankomst in Skogn rust kan nemen. Om 12:00 uur komt de kok zijn lunch brengen en ik ga naar de messroom. Begin met borshj, Russische soep en daarna kalkoenfilet met bloemkool en aardappelen. Smaakt prima. Ook leuk om te vermelden dat je volledig vrij bent om een tussendoortje uit de koelkast te halen, melk, sap, fruit enz. het is er allemaal. Het weer knapt mooi op, meer zon, minder wind en helder. Genieten van het uitzicht en af en toe een passerend schip. Op de vele eilanden in de fjorden zie ik overal aardige optrekjes, zomerhuizen maar ook voor permanente bewoning en soms ook een boerderij. Veelal in kleurig rood geschilderd hout. In middels varen we in de Trondheimfjord. We passeren een van de vele viskwekerijen, afgebakend met netten en boeien. Om 17:10 maken we vast aan de kade van Norske Skog, de papierfabriek die hier garant staat voor werkgelegenheid. Vrijwel direct begint het lossen van de containers. Zoals inmiddels gebruikelijk om 17:30 uur aan tafel en genieten van shaslik en een glas bier. Daarna lopen Marijke en ik de wal op, over het terrein van de indrukwekkende papierfabriek waar de productie op volle toeren draait. Aan de poort melden wij ons om zonder probleem doorgelaten te worden. We lopen in een dik half uur door de miezerige regen in het donker naar Skogn. We vinden het centrum tegenover het stationnetje. Er is niets te doen en eigenlijk is het ook geen centrum maar er is wel een supermarkt. We ontdekken een café waar drie jongelui zitten en we bestellen een kop koffie. Marijke heeft gelukkig Noorse kronen. Dan lopen we terug en maken nog wat nachtfoto's van de haven en het schip voordat we weer aan boord gaan. In elk geval is de stevige wandeling vast wel goed voor ons, gezien de kwaliteiten van de kok. De containers zijn bijna gelost en de voorbereidingen voor het laden zijn in volle gang. Dat is rond middernacht klaar. Om 06:00 uur morgenochtend zullen we vertrekken met bestemming Rotterdam. We liggen nog lekker voor de kant en dat maakt het douchen wel makkelijker dan op volle zee en dus benut ik die kans ten volle. Dan naar kooi voor een goede nachtrust. Hopelijk smijten ze niet teveel met de containers tijdens het beladen. De wekker hoef ik niet te zetten want het starten van de hoofdmotor zorgt er wel voor dat ik wakker word.

 

Woensdag 12 october 2011

Om 05:40 uur word ik wakker van het opstarten van de hoofdmotor maar blijf lekker liggen om nog even te genieten van een tot zover ongestoorde nachtrust. Ik merk dat we losgooien en vertrekken. Om half acht sta ik op en zie uit mijn patrijspoort de verlichte stad Trondheim voorbij gaan. Ik tref Marijke in de messroom. Rodriques maakt weer eieren met spek en sterke koffie. Op de brug krijgt de kapitein zijn ontbijt. Het regent hard en de lucht is donker en het waait NW kracht 4. De Rheintal is niet heel zwaar beladen, op het dek staan een tot twee lagen containers terwijl dat er wel vier kunnen zijn. Ook de laadruimen zijn niet helemaal vol. De afstand van Skogn tot Rotterdam is 862 zeemijl (1596 km). We liggen voor op het vaarschema en verwachten nog voor vrijdag 24:00 uur aan te komen in het ankergebied voor de kust van Hoek van Holland. Als dat zo is gaan we voor anker om te wachten totdat de kade in Rotterdam vrij komt. We zien wel hoe het loopt. De weersverwachting is niet geweldig en de zee zal matig tot ruw zijn. Een redelijk vooruitzicht. Nu is er gelegenheid om even van de automatische piloot over te schakelen op handbesturing. Het duurt even voordat ik voel hoe het schip op mijn handelingen reageert.

R_14

Het roer is wat gevoelig en ik loop een paar graden uit de koers die 335° moet zijn. Dan herstel ik de koers en heb het te pakken. Nu gaat het gladjes en ik probeer nog wat grotere roeruitslagen om wat meer bochten te maken over SB en BB. Er is ruimte genoeg om wat te oefenen. Leuk om even controle te hebben over de Rheintal. Na een poosje schakel ik weer over op de automaat om daarna het roer over te geven aan Marijke. Ondertussen houdt de kapitein de boel wel in gaten. Aan het eind van de ochtend maken Marijke en ik een rondje aan dek. We moeten ons wel weer na een half uur melden op de brug. Veiligheid voor alles. Tussen de buien door lopen we aan SB zijde naar de boeg. Ik leg uit hoe de ankerlieren werken en het aanmeren met de trossenlieren gaat. Foto's maken en dan lopen we over BB zijde naar het achterschip. Uit de ventilatieroosters komt warme lucht, een mengeling van geuren uit de kombuis en diesel uit de machinekamer. De etenslucht vertaalt zich weldra in een karbonade met salade, sperziebonen en aardappelen en verse meloen als toetje. Na de lunch neem ik voor de zoveelste keer de 71 traptreden naar de brug om dit op te schrijven.

R_15

We naderen de uitgang van de Korsfjorden en passeren om 14:25 uur het baken van Grip. Buitengaats loopt er een sterke korte deining uit het NW waardoor de Rheintal op de clinometer slingeringen laat zien tot 20° slagzij.

R_16

Straks als de koers meer zuidelijk wordt komt de deining meer van achteren en zullen we het makkelijker hebben. Na het weer lekkere avondeten kijk ik nog even op brug en na een poosje wens ik de eerste stuurman een goede wacht. In mijn hut ruim ik wat spullen op. Ik ga nog even naar de messroom en in de kombuis maak ik een kop warme chocolademelk, weer eens iets anders dan koffie. Ik maak nog een praatje met de vier Kaap Verdianen die het wel leuk maar ook vreemd vinden dat er mensen zijn die tegen betaling met een vrachtschip mee willen. Het is al erg genoeg dat zij zo hun brood moeten verdienen vinden ze. Het zijn wel leuke lui en het beetje Spaans en Portugees dat ik denk te kennen maakt ze aan het lachen. Inmiddels is er wat minder beweging in het schip en ik durf een warme douche te nemen. Een enkele keer verlies ik mijn evenwicht maar ben uiteindelijk wel weer lekker fris. Uit mijn patrijspoort zie nog lichtjes in de verte. Ik ga naar het achterdek en zoek luwte achter de schoorsteen. Het is niet koud met bijna geen wind op de plek waar ik sta en het uitzicht lokt mijmeringen uit. De volle maan breekt door de wolken en glanst over de golven. Behalve op de brug is er nergens meer een mens te bespeuren. Ik ga naar mijn hut, zet de muziek aan, biertje erbij, schrijf verder aan mijn verslag en lees nog wat. Straks rustig in mijn kooi meedeinen met de bewegingen van het schip en het maanlicht dat door de patrijspoort naar binnen schijnt er over wand van mijn hut beweegt. Morgen weer een dag, een hele dag op zee.

Donderdag 13 oktober 2011

 

Bij mooi weer wordt er geschilderd 

R_18

 

Marijke geniet van de zon en de vlakke zee 

R_17

 

Prima geslapen, vooral na middernacht toen we koers veranderden naar 180°, pal zuid, waardoor we veel minder last hebben van de deining. Mijn hut kleurt oranje. Ik stap uit mijn kooi en zie een prachtige zonsopkomst en nog een beetje de kust van Noorwegen aan BB. De dag begint mooi. De zee is rustig met wat deining en bijna geen wind en het is 12°C.
Buenos dias Rodriques, dos huevos por favor y caffee sin lêche. (Goedemorgen Rodriques, twee eieren en koffie zwart alsjeblieft)
Op de brug is alles rustig. We wijken even naar SB vanwege een koers kruisend vrachtschip en hervatten even later weer onze koers. Al gauw maken we koffie en voor Marijke en de kaptein zijn favoriete jasmijnthee. Het is nu stralend weer en in mijn T-shirt is het prima uit te houden in de volle zon. Dit lijkt bijna op een cruise. Na de koffie klimmen we op het schavotje (topdek) vanwaar je 360° rond kunt kijken. Later geeft de stevige lunch aanleiding om met dit prachtige weer een rondje aan dek te lopen. Echt calorieën verbranden zal ik op deze manier niet. Voorop de boeg is het nagenoeg windstil. Het beetje wind dat van achter in de lengterichting van de Rheintal waait valt weg door de vaart van het schip zelf. Ook de bemanning profiteert hiervan want overal aan dek wordt nu onderhoud gepleegd. Er wordt geschilderd en vastzittend of stroef lopend materiaal wordt weer gangbaar gemaakt en gesmeerd. Aan de strakke horizon zie ik een mammoettanker. Het AIS (Automatic Identification Sytem) vertelt me dat het de Felicity is, op weg naar Mongstad. In de loop van de middag komt de zon aan SB. Ik drink een kop thee met Marijke en we verbazen ons over de wispelturigheid van het weer. Dat is dan wel het leuke van deze reis. Storm en hoge zeeën en volle zon met een bijna gladde zee in een paar dagen tijd te mogen beleven is een kwestie van geluk. Rodriques zet om 17:30 uur verse calamaris met salade en olijven op tafel. Niet zo zwaar als de lunch maar wel heel erg lekker. O brigada! zeggen ze dan op de Kaap Verdische eilanden. Op de kalender telt hij dat hij over 103 dagen naar huis kan. Hij lacht een beetje en haalt zijn schouders op. Zowel aan SB als aan BB passeren we boorplatforms en er zijn wat visserijschepen actief. Aan de horizon zijn inmiddels wat wolken verschenen. Ik wacht nog op de zonsondergang maar die gaat de mist in.

 

Vrijdag 14 oktober 2011

Om 08:30 uur ben ik op de brug. Koers 168°, rustige zee, weinig wind en niets te zien behalve een boorplatform ver weg aan BB. De eerste stuurman loopt de wacht en bevestigt dat we in de loop van de avond voor anker gaan voor de kust van Hoek van Holland. We lunchen met de kaptein en Rodriques zet kip met champignons op tafel. Om 13:30 uur zijn we 26 zeemijl ten Noorden van Vlieland en aan SB zijn veel olieplatforms te zien. Dit gebied heet Vlieland North TSS en het olieveld heet Placid Field. Op de zeekaart zie ik de locaties van de platforms en de wirwar aan pijpleidingen die over de zeebodem naar Nederland, Duitsland en Denemarken lopen. Aan BB zie ik een aantal grote containerschepen. Zij zitten in de scheepvaartroute naar het ZW en het NO. Met de verrekijker kom je een heel eind en kijk je bij sommige van de schepen praktisch aan boord. Het is een druk vaargebied en de tweede stuurman betrekt me bij zijn navigeren en laat me bijzonderheden zien op de radar. Een schip

Kok , machinist en matroos 

R_19

veroorzaakt een dubbele echo wat in de eerste instantie verwarrend lijkt maar wel meer voorkomt. Oude herinneringen herleven zo en ik voel me er prima bij. Tof ! Het water voor ons is een grote spiegel en ik ben blij dat ik een zonnebril heb. Het is een zonovergoten dag, alleen jammer dat de zon door onze koersen steeds recht van voren komt. Zowel het bankje aan SB en BB buiten op de brug zijn daardoor bijna steeds in de schaduw en daar is het toch wel fris. Dus af en toe binnen en dan weer buiten enz. Verder lees ik en maak ik een kruiswoordpuzzel. Ten westen van Vlieland heb ik heel even GSM verbinding en stuur Lida een SMS en schrijf dat ik later probeer te bellen. Om 17:00 uur zetten we koers 185°. Heel ver aan de BB horizon zie ik de Lange Jaap, de 30 meter hoge vuurtoren van Den Helder. Het is rijst met vis en uien deze keer. Het laatste diner aan boord. Geweldig hoe Rodriques de variatie er in weet te houden. Geen enkele maaltijd is hetzelfde behalve de bijbehorende salade. Goed voor de vitamientjes, dat wel natuurlijk. Aan BB zie ik ver weg de windmolenparken voor de kust bij IJmuiden. Het zijn er veel, heel veel windmolens. Nog geen GSM verbinding, dus nog wat geduld. Nu hebben we geluk met  een prachtige zonsondergang aan

Glad zeetje 

R_20

SB boven een slechts rimpelige zee. Mooie beloning nu de reis ten einde loopt. Om 21:10 uur stoppen we de hoofdmotor en laten we het anker vallen. Een rustig vooruitzicht tot morgenochtend. De kapitein stuurt een e-mail naar de havenbeveiligingsdienst om hen vast te informeren wie mij morgen komt ophalen. Ik hoop dat Lida, mijn zoon Dennis en kleinzoon Toon probleemloos toegang krijgen tot het haventerrein.

 

Zaterdag 15 oktober 2011

Om 05:20 uur word ik wakker van het starten van de hoofdmotor. We hieuwen anker en koersen aan op Hoek van Holland om tussen de pieren binnen te lopen. Ik wil het allemaal meemaken tot en met het aanleggen in de Beatrixhaven en ben om 05:40 uur op de brug.

R_21

Marijke wil het ook niet missen en komt kort na mij op de brug. We koersen aan op de ingang van de Nieuwe Waterweg en lopen binnen. De opkomende zon kleurt de lucht diep oranjerood. Gebouwen en fabrieken steken als donkere silhouetten af tegen de mooie achtergrond. Om 08:30 maken we vast aan de kade maar liggen dan nog niet op de juiste plaats. Over een uur of twee vertrekt een schip dat nu nog op onze plaats ligt en beladen wordt. Als dat klaar is gaan we daar liggen. Inmiddels heb ik Lida al aan de telefoon en laat weten dat zij rustig hier naartoe kan komen. Om even na 11:00 uur komen Lida, mijn oudste zoon Dennis en kleinzoon Toon me ophalen. Eerst krijgen ze nog van mij nog een rondleiding over het schip, ontmoeten de kapitein en de stuurlieden en de kok die zo goed gekookt heeft. Op de brug drinken we nog een kop koffie en dan nemen we afscheid van de bemanning en wensen hen een goede reis. De Rheintal vertrekt vanavond rond 20:00 uur weer naar Bergen. Voor

De Rheintal afgemeerd in Rotterdam 

R_22

mij was het een prachtige herbeleving van mijn vroegere beroep.

 

 

- Ton Nahuijsen -

- Oktober 2011 -

 
MS WEC Vermeer - Portugal

Rotterdam - Lissabon

In de zomer van 2011 voeren wij mee op de MS WEC Vermeer van Rotterdam naar Lissabon. Een geweldige ervaring van 7 dagen op een schip. Je leert de bijzondere wereld van de scheepvaart en in het bijzonder de wereld van de container kennen! Facinerend.

P8120007

We schepen in in Rotterdam en gedurende anderhalve dag doen we zes verschillende terminals aan in Rotterdam. Het is geweldig te ervaren wat een wereld daar achter schuilt. We raken ook thuis op het schip en we komen in het ritme van het leven aan boord. We kiezen midden in de nacht het ruime sop van de Noordzee en varen we ruim twee dagen non-stop, met zee, zee en af en toe een stukje kust in de verte. Het is een oase van rust. Het weer is prachtig en de zee is rustig.

DSC04464

Dan naderen we de kust van noord Spanje, we zien walvissen en de dolfijnen zwemmen met ons mee! Fantastisch!

We meren aan in Vigo en in Porto en kunnen beide steden bekijken, een onverwachte verrassing. Op de zevende dag varen we bij zonsopkomst Lissabon binnen, een geweldig moment om een stad te "ontmoeten". Lissabon is ons eindpunt en we verlaten het schip. Wat jammer!

We komen zeker nog eens terug op een schip, het is een geweldige ervaring.

We genieten nog steeds na van onze prachtige reis.

Augustus 2011 - Cor en Danielle Rood

DSC04198

 

 

 

 

 
MS Anna - Noorwegen - reis 244

Onze reis met m.s. Anna, 2 juli 2011

Opnieuw hebben we via Sea Travel Holidays een reis met een vrachtschip geboekt. Weer naar Noorwegen, wel een andere route die onder andere langs Bergen gaat.

In eerste instantie zouden we op 28 juni vertrekken met m.s. Emma, maar wegens gebrek aan voldoende lading werd die reis geannuleerd.

Dag 1

Op zaterdag 2 juli moesten wij ons tussen 11.00 en 13.00 uur melden bij de Delta Terminal van ECT op de Rotterdamse Maasvlakte. Gelukkig werden we weggebracht, want het was vanaf de plaats waar we ons moesten melden tot aan het schip toch nog wel een aantal kilometers rijden.

Op het schip aangekomen werden we naar onze hut gebracht. Onze hut ligt op de 3e verdieping en heeft uitzicht vooruit, op de lading die hopelijk niet al te hoog wordt opgestapeld. Na het uitpakken konden we meteen aan de lunch, soep, aardappelen of rijst met tomaten en komkommer en een gepaneerde karbonade. We maakten ook kennis met de kapitein. De kapitein komt uit Noorwegen, de machinist komt uit Kroatië, de andere bemanningsleden komen uit Rusland, Oekraïne en Litouwen, naast de kapitein een bemanning van 11 personen.

 anna_23_met_badkamer

Tijdens de lunch vertelde de kapitein dat het vorige week erg slecht weer is geweest en ook dat, aangezien wij deze reis drie extra havens aandoen vanwege het uitvallen van de Emma, we nog even naar een andere kade moeten om daar te lossen en te laden. Later heeft de 2e stuurman ons op de brug de route laten zien en we kregen van de kapitein een staat waarop alle havens staan vermeld.

We zouden om 13.00 uur naar de andere kade gaan, maar dat werd rond 15.00 uur. In dit werk moet je heel veel geduld hebben want soms moet je lang wachten. 

Het stukje van kade 8184 naar 8167 kostte niet veel tijd, maar het lossen en laden daarna weer wel. Er is echter genoeg te zien. Hier gebeurt heel veel geautomatiseerd, de wagens die met de containers over het terrein naar de kraan rijden hebben geen chauffeur.

 anna_16_waar_is_de_chauffeur

In de kraan zit natuurlijk wel een machinist. Om in het ruim te kunnen laden wordt het bovendek opgevouwen.

De kok kreeg ook weer voorraad voor de komende week, we zullen geen scheurbuik krijgen.

Om ongeveer 15.30 uur gingen we naar de mess voor de koffie en daar kregen we van de kok, die jarig was, een lekker stuk slagroomgebak.

Om 17.30 uur gingen we naar beneden voor het diner, een zelfgebakken pizza, lekker! We hebben het met de kok getroffen, maar als we niet opletten worden we deze reis een aantal kilo's zwaarder.

De trossen voor gingen los en achter en het was uiteindelijk na 20.00 uur dat we weer vertrokken en om 20.30 uur waren we op de Noordzee. De loods ging van boord en vanaf hier moest de kapitein het schip weer zelf varen.

Dag 2

Al heel vroeg werden we wakker en de hemel zag er veelbelovend uit. Het schip bewoog behoorlijk dus het was moeilijk staande te blijven. We vielen wel weer in slaap en om 7.00 uur stonden we uiteindelijk echt op. Toen zag het er met het weer nog redelijk goed uit, maar na het ontbijt was de lucht vrijwel dicht met lichtgrijze laaghangende bewolking. De zee is heel de dag redelijk ruw gebleven en het weer grijs, maar het heeft niet geregend.

Wel stond er een harde wind, dus je kon niet lang buiten blijven. Vandaag bestond de lunch uit een groene soep, gebraden kip met rijst of aardappelpuree en een gemengde salade en het diner uit patat met een varkenshaasje. Als toetje kregen we weer gebak, want vandaag was de verjaardag van de kapitein. Morgenochtend rond 05.30 uur zullen we aankomen in de eerste haven, Tananger. Dat wordt dus vroeg opstaan, want dat willen we wel zien. Nu scheelt het dat het om deze tijd van het jaar op deze hoogte niet echt donker wordt.  

 anna_32_onstuimige_zee

Dag 3

We hebben het niet gered, de wekker niet gehoord. Wel enkele malen wakker geweest en naar buiten gekeken, maar toen we Tananger naderden waren wij in dromenland en werden niet wakker van de wekker, jammer. Het weer was niet best, druilerig en koud. Na het ontbijt, de kok bood worstjes aan maar daar hadden we echt geen trek in, zijn we naar boven gegaan om het lossen en laden te bekijken en foto's te maken.

Na Tananger werd koers gezet naar Husøy, een tocht van ongeveer 2 uur. Het was een leuke tocht tussen eilanden en eilandjes door. De reis duurde iets meer dan 2 uur. Tijdens de lunch, bestaande uit soep (borsjt volgens de kok en hij kan het weten) aardappelen, rijst of spaghetti,  groenten en een hamburger, kwam de haven van Husøy in zicht. Het bleek een minihaven te zijn.

anna_48_de_minihaven_van_Husoy

Hier weer het lossen en laden en dan op weg naar Bergen. Deze tocht zal ook tussen de eilanden door gaan en duurt ongeveer  5,5 uur. De tocht naar Bergen was absoluut de moeite waard. We hadden vandaag al veel mooie natuur gezien, maar het werd alleen maar mooier. Het Noorwegen zoals wij dat kennen van onze kampeerreizen in een grijs verleden. Het diner bestond uit gebakken vis met aardappelen of iets gekruide rijst, weer erg lekker. Na het eten snel weer naar boven, naar de brug, om niets te missen van het prachtige uitzicht.

Aangekomen in Bergen moest de kapitein achterwaarts het schip aanleggen in een toch al niet te grote haven en er lagen al twee schepen in. Hij deed het zo op het oog met het grootste gemak, petje af voor hem. Om 20.45 gingen de motoren uit en kon begonnen worden met lossen en laden. Helaas was van de vertraging die we in Rotterdam hadden opgelopen nog niet veel ingelopen.

In Bergen lag al een schip met eigen kranen aan boord en wij gingen heel ruim er voor liggen, zodat een schip zonder kranen bij de kraan van de haven kon komen liggen. Wij dachten, dat moet ook een heel goede stuurman zijn, want de ruimte was echt niet groot. Wat schetst echter onze verbazing dat wij konden weten dat dit een heel goede stuurman is, het was namelijk de Rheintal, het schip waarop wij vorig jaar onze eerste reis met een vrachtschip maakten. De kapitein van dat schip is ook een zeer bekwaam stuurman. Toeval bestaat niet? Is het dan niet toevallig dat deze Rheintal nu tegelijk met de Anna in Bergen ligt terwijl de Anna vertraging had?

En wat de “moppen” over Bergen betreft: wij waren daar op een van die zeldzame dagen dat het niet regent.

Dag 4

Wij vertrokken uit Bergen met een inhaalslag van een uur op de vertraging die in Rotterdam was ontstaan. De reis naar Florø zou ongeveer 6,5 uur duren, dus wij hadden de wekker weer gesteld. Om 06.30 uur ongeveer kwamen we weer tussen eilandjes, eigenlijk meer grote rotsen, terecht en om 07.00 uur stonden wij op de brug.

 anna_75_sfeer_dinsdagochtend_07.30_uur

Het was grijs weer en de wolken hingen laag op de bergen, wel een mooi gezicht. Onderweg kwamen we langs een vuurtoren met woonhuis op een rots midden in de fjord. Om 07.45 legden we aan in Florø, ook weer een kleine haven, en hier vertrekken we volgens planning weer om 08.45 uur om 1,5 uur later aan te leggen in Svelgen waar we volgens planning 10,5 uur blijven. Daar zal dus veel gelost en geladen moeten worden.

De planning klopte niet, want we gingen pas om 10.30 uur weg uit Florø, dus de inhaalslag was al weer ongedaan gemaakt. Ondertussen brak de zon door en onderweg naar Svelgen kregen we heel mooi weer. De duur van de tocht naar Svelgen klopte wel ongeveer, want we waren kort voor 12.00 uur daar. Het aanleggen in de, alweer, kleine haven kostte echter ook nog een half uur. Werden in de andere havens de containers nog gehaald en gebracht met speciaal daarvoor ontworpen wagens, hier gebeurt het nog zeer ouderwets met een vorkheftruck. De tocht hierheen was in een woord schitterend. Dacht ik dat de reis van Tananger naar Bergen mooi was, dit was vele malen mooier. Een schitterend uitzicht naar alle kanten en het laatste half uur ook nog een door een bochtige fjord met prachtige oevers. Wel jammer dat je af en toe wat industrie ziet, maar als er geen industrie was hoefde deze boot ook niet deze reis te maken. De lunch bestond vandaag uit een lekkere soep met mais, aardappelpuree, gemengde groenten en een gepaneerde karbonade. We zouden wel van boord willen, maar volgens de kapitein moeten we dan een veiligheidsvest aan, een veiligheidsbril op en een helm op. Nou, waar laten we die spullen dan als we het dorpje in gaan? Het dorpje is klein,dus er is niet veel te zien waarschijnlijk. Wel jammer dat er zulke regels zijn, want het is nu juist heel mooi weer. Na een beetje lezen en een tukje besloten we om toch maar naar buiten te gaan. De helm en het veiligheidsvest lagen al klaar en volgens de 2e stuurman was een veiligheidsbril niet nodig omdat wij brildragend zijn. Wij dus naar de poort. Daar konden we gelukkig de extra kledingstukken achterlaten in een kast. Na een stukje lopen zagen we een rivier uitkomen in de fjord en die rivier gingen we volgen. Het bleek een prachtig stuk natuur te zijn, watervallen, rotspartijen, heerlijk om daar te lopen.

 anna_93_mooie_watervallen

Na verloop van tijd konden we niet verder maar we zagen wel hogerop nog een houten brug over de watervallen. Via de gewone weg zijn we naar die brug gelopen en daar bleek een groot diep meer te liggen waaruit de watervallen werden gevoed. Ook langs de oever van het meer was het prachtig. We zijn heel blij dat we toch nog even van het schip afgegaan zijn, want het was echt de moeite waard. Toen wij weggingen was het schip vrijwel leeg en er was geen activiteit te bespeuren, de 2e stuurman dacht dat het wel tot middernacht zou duren voordat we hier weer vertrekken. Bij onze terugkomst op het schip om ongeveer 17.45 uur was men weer net begonnen met laden. Het diner bestond uit aardappelen, koolsalade en twee braadworsten. De 2e stuurman kreeg geen gelijk, we waren om 22.15 uur op de weg terug door de bochtige fjord. Een dag die grijs begon en met een mooie zonsondergang eindigde. 

Dag 5

Bij het opstaan om 07.00 uur was het zeer mistig. De kapitein heeft gisteravond gezegd dat hij verwacht om ongeveer 13.00 uur aan te komen in de volgende haven, Ålvik, waar we dan ongeveer 2,5 uur blijven. De kok bakt iedere dag heerlijke broodjes, vandaag had hij echter ook american pancakes, dus daar kozen wij voor, heerlijk. De kok telt de dagen af tot het einde van zijn contract van 6 maanden, want hij heeft er weer genoeg van iedere dag om 06.00 uur te moeten opstaan en drie maaltijden per dag te moeten verzorgen, hij wil weer een poosje kunnen uitslapen. Nu moet hij nog 23 dagen. Na de koffie hebben we, van een heel aardige jonge man die heel duidelijk sprak en er kennelijk plezier in had, een kleine rondleiding gekregen in de machinekamer, die wel wat vergelijkbaar was met die in de Rheintal. Hij vertelde dat tijdens het varen de generatoren worden opgeladen en dat altijd de opgewekte energie wordt opgeslagen in grote accu's. Hij liet ons zien dat de balasttanks, voor een juiste gewichtsverdeling, gevuld of juist leeggepompt kunnen worden (tijdens het lossen en laden kun je heel goed de hellingshoek voelen) en ook dat de motoren pneumatisch worden gestart, ook een groot deel van het in de machineruimte gebruikte gereedschap werkt pneumatisch.  Hij liet ons de enorme generatoren zien en de tanks met lucht. Het verhaal wat hij erbij probeerde te vertellen -het was een enorm lawaai daar beneden dus praten was moeiijk maar zijn gebarentaal was duidelijk- was heel onderhoudend en hij deed de rondleiding kennelijk met plezier. Inmiddels begon het weer op te klaren en werd duidelijk hoe mooi de omgeving was waarin we nu waren. We gaan heel ver de fjord in en de bergen worden hoger, net als de watervallen. De kapitein vertelde dat de witte toppen ijsplaten zijn. Bij de lunch kregen we dit keer weer een andere -lekkere- soep, rijst of spaghetti met goulash en de onvermijdelijke tomaten en komkommer, maar het was weer lekker. Tegen 12.15 uur zagen we in de verte de haven van Ålvik liggen. Het bleek weer een kleine haven maar met een heel ruime binnenkomst. De nieuwe stuurman had er duidelijk moeite mee het schip aan te meren en de tweede poging mislukte ook bijna, maar hij heeft het gered. Om 13.30 uur lagen we aan de kade en kon worden begonnen met lossen en laden. Volgens de planning blijven we hier 2,5 uur om daarna koers te zetten naar Husnes, een tocht van ongeveer 3 uur. Vanaf de bergtop tot de oever ligt een heel lelijke pijpleiding, maar daarnaast ligt een trap van 4.000 treden, een stairway to heaven. Gelukkig hebben we niet genoeg tijd om de trap te beklimmen. Hier hebben ze weer een ander systeem om de containers bij het schip te brengen, een soort open oplegger achter een trekker. Het is inmiddels gaan regenen maar er zijn ook nog blauwe stukken lucht zichtbaar. Het laden en lossen kostte meer tijd van gepland, namelijk 3,5 uur in plaats van 2,5 uur. Om 17.00 uur werden de trossen losgemaakt, op naar Husnes. Op het moment dat wij wegvoeren kwam er een camper aan in het dorp en vond aan de oever van de fjord een zeer aantrekkelijke overnachtingsplaats. Ons diner bestond uit aardappelpuree en een gevulde paprika en, ja hoor, tomaten en komkommer. Het weer is inmiddels wat beter geworden, dus wellicht krijgen we nog een keer zo'n mooie zonsondergang.

 anna_105_mooie_zonsondergang_op_5_juli

Oh wat jammer, de laatste twee havens van deze reis doen we niet aan, ze zijn gecanceld. Dus niet naar Husnes en niet naar Håvik maar rechtstreeks naar Rotterdam waar we volgens de berekening van de kapitein vrijdagochtend tussen 07.00 en 08..00 aankomen. Het kan echter ook later worden want hij verwacht wind tegen.

Dag 6

Deze dag begint natuurlijk op open zee, een vrij rustige zee en een bewolkte maar niet echt grijze lucht. Bij het ontbijt konden we gekookte eieren krijgen, maar we hadden geen van beiden trek in eieren, dus alleen een broodje met kaas en lekkere jam. Vandaag is het poetsdag, de dekken en de trappen buiten worden geschrobd en met de hogedrukspuit schoongespoten en de gangen en trappen binnen worden gedweild. Het weer is erg opgeknapt, veel blauw maar wel heiig, dus niet denderend voor foto's. Toch maar wel geprobeerd om de herinneringen. Volgens de stuurman gaan we morgen eerst naar Moerdijk, dus daar kunnen we afstappen. Misschien moeten we hierover even met de kapitein overleggen. Als lunch kregen we een lichte bonensoep, gebakken aardappelen, gemengde groenten, een salade en een gepaneerde schnitzel. Bij het diner, rijst of aardappelpuree met kip en, ja hoor, tomaten en komkommer, vroeg de kapitein ons of de reis aan onze verwachtingen heeft voldaan. Nou, op die vraag konden we volmondig ja zeggen. Ook de omstandigheden waar de kapitein geen invloed op heeft, zoals het weer of eventuele vertragingen in havens, zijn ons meegevallen. Ook het tijdschema, van 07.30 tot 08.30 ontbijt, van 11.30 tot 12.30 (uitgebreide) lunch en van 17.30 tot 18.30 diner, is iets waaraan je went. Koffie wordt om 10.00 uur en om 15.00 uur gezet en als je tussendoor koffie wilt kan je het zelf zetten. De bemanning was vriendelijk, niet nors of ontwijkend, het schip is duidelijk een werkschip, maar ja daar hebben we zelf voor gekozen, en de reis was zoals wij hadden gehoopt. Voor mensen die wel willen varen maar geen cruise willen is deze manier aan te raden. Deze dag eindigde met een heel mooie zonsondergang maar nog geen land in zicht. Het wordt wel al drukker, we zien nu steeds meer schepen.

anna_133_een_lege_donkerblauwe_zee

 

Dag 7

Vroeg in de ochtend kwam de kust van Nederland in zicht en om 08.00 uur kwam de loods aan boord. Via de Nieuwe Waterweg, de Oude Maas en de Dordtse Kil voeren we naar Moerdijk.

anna_143_de_Botlekbrug_open

 

anna_150_rechtsaf_de_Dordtse_Kil_op

We hebben lang gedacht dat we ook wel een keer een reis met een binnenvaartschip zouden willen maken, maar daar zijn we nu van teruggekomen. De reis over de binnenwateren viel ons wat tegen. Om 11.00 uur kwamen we aan bij de haven van Moerdijk en  om 11.15 lagen we vast. De loods ging  en de Koninklijke Marechaussee kwam. Na een hartelijk afscheid van de kapitein, de stuurmannen, de kok en een aantal andere bemanningsleden die wij bij het verlaten van het schip tegenkwamen stonden wij weer aan wal en gingen we op huis aan. We zullen nog lang nagenieten, want het was een heerlijke reis.

 

Jan en Toos ‘t Hart - juli 2011 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
Reacties

REISVERSLAGEN EN REFERENTIES

Hieronder vindt u reacties en reisverhalen van

passagiers die onze reizen hebben gemaakt.

Wij wensen u veel leesplezier.

 
Per containerschip naar Finland

Per containerschip de MS Pulpca naar Finland 

 

Als kleine jongen droomde ik er al van om met een containerschip de wereldzeeën te bevaren op weg naar bestemmingen achter de verre horizon. Het is er door allerlei goede redenen nooit van gekomen. Maar op dinsdagmorgen 15 maart 2011 sta ik om precies 10.00 uur op de kade van het zeer uitgestrekte Antwerpse havengebied om aan boord te gaan van het immens grote containerschip MS Pulpca. Varend onder de vlag van Rederij Spliethoff uit Amsterdam. Het schip is een combinatie van een roll-on roll off en een containerschip met aan dek ruimte voor hoog opgestapelde containers, zeer sterk gebouwd, uiterst betrouwbaar en in staat om zonder hulp van ijsbrekers de havens van Hamina en Hanko in Finland te bereiken. In de winter is het ijs daar tussen de 30 en 60 cm dik. Aan boord zijn 18 bemanningsleden en 5 passagiers. De kapitein Joost Oosterbroek, 1ste stuurman Janko Wolfslag en de 1ste machinist komenuit Nederland, de overige bemanningsleden komen uit de Philipijnen, Estonia en Rusland.

Trossen los en op weg...Nergens is een loopplank te bekennen en daarom loop ik het schip in via een gigantische klep aan de spiegel. De trailers gaan via deze klep het grote ruim in. Op de kant staan twee gigantische kranen om de honderden containers in de rekken op het schip te hijsen. De kok brengt me naar mijn prachtige hut en verteld me dat ik precies om 12.00 uur moet komen eten. Er heerst een en al stiptheid. Precies op tijd gaan de trossen los en varen we naar de Kallo sluis in Antwerpen. Vanaf de brug, op 25 meter hoogte kun je alles in detail volgen. Het schutten in de sluis is een heel aparte belevenis. In de sluis komt de loods aan boord die ons via de Westerschelde richting Vlissingen brengt. Er is heel veel scheepvaart op de Westerschelde en de mega tankers en containerschepen komen ons in lange rijen tegemoet. We genieten van een adembenemende zonsondergang. Na een lekker borreltje ga te kooi en val door het slingeren van het schip en het monotone gebrom van de scheepsmotoren al snel in een diepe slaap.

 

DSC_0792

Door het Kieler Kanaal....Via de  Noordzee en de Nederlandse en Duitse Waddeneilanden varen we langs Cuxhaven naar de Elbe monding waar het Kieler Kanaal begint. Ook hier komt weer een loods aan boord met 2 stuurlui om ons door het ca. 90 km. lange, op sommige plaatsen zeer smalle kanaal te loodsen. Het kost ongeveer 9 uur om door het kanaal te varen. Daarbij moet men ook voor het schip een kleine 10.000 euro betalen. Ons schip is één van de grootste die door het kanaal mag varen, waar  een paar hele scherpe bochten in zitten. Het kanaal bevaren is geweldig! Gezeten op de hoge brug heb je een mooi uitzicht op het landschap en de naderende schepen. Op sommige plaatsen is het kanaal zo smal dat men passeerplaatsen heeft aangelegd. De schepen varen dan vlak langs elkaar. Ook varen we onder een aantal bruggen door waarbij de speling tussen brug en schip slechts een meter of drie is. In Kiel gaan we weer door de sluis en varen we de Oostzee op richting Hamina in Finland. We krijgen ook een rondleiding door de machinekamer en ruimen van het schip. Het schip is nu 3 jaar oud maar ziet er zo strak uit dat het lijkt alsof het pas gisteren te water is gelaten. Compliment voor de werf en de bemanning.

DSC_0931

DSC_0878

 

In het ijs....'s Nachts is het prachtig op de brug. Overal verlichtte meters en controlelampjes. Meestal zijn er twee bemanningsleden aanwezig die alle elektronische apparatuur controleren zoals radar etc. Via de marifoon houden ze contact met andere schepen en het loodswezen. Buiten is het koud, bijna 10 graden onder nul en met een sterke wind, waardoor het nog veel kouder aanvoelt. Dwars door de Oostzee langs de kust van Estonia richting Hamina (Finland). Midden op zee weer een geweldige zonsopkomst. Een vuurrode zon komt langzaam uit zee omhoog. Een nieuwe dag breekt aan!! Al snel komen we de eerste drijvende ijsschotsen tegen en na een uurtje varen zitten we in het massieve ijs. Ons schip heeft er geen moeite mee en vaart er met een snelheid van 21 knopen, ongeveer 38 km per uur, makkelijk doorheen. De loods komt weer aan boord. Na vier uur varen door ijs van 30/40 cm. zien we links en rechts verschillende schepen vast zitten. Grote ijsbrekers zijn druk doende de schepen vrij te varen en hen weer op weg te helpen naar hun bestemmingen. Om 08.00 uur meert de MS Pulpca aan in Hamina een kleine havenstad slechts 35 km. verwijderd van de Russische grens. Het lossen en laden van de containers begint direct. We bestellen een taxi en gaan even het dorp in. Overal ligt de sneeuw wel 2 meter hoog opgeslagen en zijn de wegen spiegelglad. Iedereen rijdt hier dan ook met spijkerbanden. In de drankenwinkel is het echt heel druk. Is wel te begrijpen want het is hier vroeg donker en er is helemaal niets te beleven.

DSC_1005

 

DSC_1080

 

 

Hanko en de weg terug naar Antwerpen....We moeten behoorlijk door het ijs ploegen om in Hanko te komen. In de haven ligt het zusterschip van de MS Pulpca, de MS Plyca. In de haven is heel veel activiteit en overal vliegen containers door de lucht en rijden terminaltrekkers af en aan om de trailers aan boord te rijden. Het begint voor de verandering te sneeuwen. Om 16.00 uur is alles aan boord en kunnen we de terugreis beginnen. Eerst weer een tijdje door het ijs ploegen en daarna open water in. Via Gottland naar Denemarken, waar we vlak langs Kopenhagen varen richting het Kattegat. We gaan nu niet door het Kieler Kanaal maar buitenom langs de noordkant van Denemarken. Het schip vaart op top snelheid en we passeren heel veel schepen. Iets minder dan twee dagen is het varen naar Vlissingen waar weer een loods aan boord komt voor het laatste stuk door de Westerschelde. Met weemoed neem ik afscheid van dit prachtige schip en haar geweldige bemanning. Een week aan boord geeft een heel goed idee hoe het leven hier er uit ziet.

DSC_1204

Het ritme van de dag is het woord even...even naar de brug, even een tijdje fotograferen, even eten, even buitenlopen, even een beetje slapen, even een beetje lezen.

Heerlijk!

Technische data schip: Lengte 220 meter - breedte 26 meter - diepgang 7,60 meter - doorvaart hoogte 26 meter - voortstuwing 17.000 pk.

Henk J.M. van Brummelen - maart 2011

 

 

 
Noorwegen - MS Emma - aug. 2010

138-w800-h600

Dinsdag 17 augustus 2010 was het dan eindelijk zover, de dag waar ik een halfjaar naar uitgekeken heb...de reis met de MS Emma.

Vroeg op stap, met de trein van 05.03 uur naar Rotterdam om uiteindelijk om 09.30 uur aan de poort van de ECT Delta Terminal te staan en na de gebruikelijke controle naar kade 8200 waar de MS Emma lag. Een norse Russische matroos verwees mij naar mijn hut en later ontmoette ik de symphatieke Noorse kapitein waaraan ik ook mijn paspoort heb afgegeven. Om 11.30 uur eten in de gezamelijke messroom waar ik kennis heb gemaakt met de rest van de crew. Een vrouwelijke kok uit Litouwen verzorgde de maaltijden voor 11 bemanningsleden en 1 passagier.

227-w800-h600

Om 15.00 vaarden we uit, het weer was niet best en hiervoor had je "zeebenen" nodig. Om 17.30 uur weer een maaltijd en daarna ben ik mijn hut ingedoken.

 017-w800-h600

Woensdag 18 augustus - de hele dag op een rumoerige zee doorgebracht. Donderdag de 19e kwamen we om 07.10 uur aan in Risavika en om 09.00 uur vertrokken we alweer, richting Husoy om daar om 11.30 uur aan te meren. Lossen, laden en om 16.00 uur weer vertrokken om een half uurtje later weer aan te leggen in Havik en hier hebben we ongeveer een uurtje aan de kade gelegen. Hier is het land nog niet zo bergachtig.

148-w800-h600

Vanaf Havik voert de reis naar boven richting Haugesund, het is genieten om tussen al die eilandjes door te varen. De bergen worden hoger, links en rechts huisjes aan het water met een steiger en hun eigen bootjes, een paradijs om te wonen !

207-w800-h600

 's Avonds is het helemaal een prachtig gezicht al die verlichtje huisjes tegen de hellingen, het lijkt wel een kerstboom. Om 23.50 uur varen we de stad Bergen binnen wat ook een mooi gezicht is.

Vrijdag 20 augustus - 08.00 uur een uitgebreidt ontbijt, gebakken spek, warme broodjes en Kefir melk. Met de kapitein overlegd of ik van boord kon en hoe laat ik weer terug moest zijn, het vertrek stond gepland op 15.00 uur dus moest ik een uur van te voren weer aan boord zijn. Een mooie gelegeheid om de stad Bergen te bezoeken. Even aan een mooie Noorse dame de weg gevraagd naar de kabelbaan om boven op de berg met het mooiste uitzicht te komen, dit bleek simpel, een kaartje kost € 10,00 en binnen 7 minuten sta je boven, het was werkelijk een schitterend uitzicht en hier is zelfs en restaurant en een souvenierwinkel.

104-w800-h600

Na anderhalf uur weer naar beneden om daar nog even over de vismarkt te lopen, te genieten van de huisjes en het mooie stadscentrum van deze Hanzestad. Om 12.00 uur weer terug aan boord en stond er ineens een nieuwe Noorse kapitein. Om 15.00 uur uitgevaren richting Floro waar ik niets van heb kunnen zien omdat we daar om 23.00 uur aan kwamen.

Zaterdag 21 augustus - 02.00 uur op weg naar Svelgen waar we om 04.00 uur aanmeerden. Svelgen is een prachtig dorp, het ligt tussen de bergen en fjorden met ook hier weer huisjes in allerlei kleuren, om 12.00 uur vertrek, weer tusen de fjorden door richting zee. De machinist wijst mij op een vuurtorentje wat tevens woonhuis is en op een heel klein eilandje ligt.

 192-w800-h600

Zondag 22 augustus - passeren we Jarsteinen (Karmoy), door allerlei fjorden komen we eilandjes, pontjes, watervallen en allerlei dorpjes tegen. De haven van Sauda bereiken we rond 08.00 uur en om 11.00 uur vertrekken we richting Risavika waar nog wat containers geladen worden, 18.00 uur zijn we opweg naar Rotterdam.

235-w800-h600

Maandag 23 augustus is het weer varen op een woelige zee. 

245-w800-h600

Dinsdag 24 augustus leggen we om 09.00 uur aan in de Rotterdamse haven. Dank aan alle bemanningsleden voor deze fantastisch reis en de vele uitleg van kapitein Jim-Ronny Duurhuus (Noorwegen) en chief-officer Jurij Logutenkov uit Litouwen dank ik voor zijn uitleg over wat er op de brug gebeurde en de kok Liudmia Titova voor het lekkere eten.

Een reis...voor herhaling vatbaar

Siemon Tuik - Delfzijl 

246-w800-h600

 

 
MS Rheintal - juli 2010

Reisverslag

Containerschip: MS ‘Rheintal’

Reisnummer 246.

Bestemming Skogn, Noorwegen.

Tijd: donderdag 22 juli tot donderdag 29 juli 2010 

 

Waarom hebben wij deze reis geboekt?

Mijn man en ik houden van het water. Al meer dan twintig jaar huren we elke zomer een zeiljacht of een motorjacht en varen een paar weken over de Friese meren of de grote Nederlandse rivieren. Het leven op het water vinden wij relaxed. Weg van de drukte.

   In de jaren zestig (ik was net twintig) ben ik met een passagiersschip via het Suezkanaal naar Australië gevaren en twee jaar later via het Panama kanaal terug. Die zeereis rond de wereld was destijds een belevenis. De zee wilde ik nog eens op, maar het moest wel betaalbaar zijn.

   Ik had gehoord dat je als passagier op een vrachtboot mee kon varen. Dat was blijven hangen. Dus ging ik het internet op en kreeg de site van Sea Travel in beeld. Mijn man was meteen enthousiast. Wij hadden al eens de oversteek naar Hull en Dover gemaakt, dus varen op zee was ons niet vreemd, al was het kort. Te kort naar ons idee. Een week de zee op zagen we wel zitten. Ik koos voor Noorwegen, want ik had en beeld van prachtige zonsondergangen en tot laat in de avond licht.

 

Vertrek

We moesten in de Beatrixhaven zijn. Bij het douanekantoor was alles snel geregeld en iemand van het haventerrein bracht ons met de auto naar het schip. Bij de trap werden we opgevangen door een bemanningslid die de koffers overnam en ons naar de hut bracht. Daar werden we aan ons lot overgelaten. Iedereen had het druk. Het schip was net gelost en het laden van de containers begon. Dat hebben we vanaf de brug gevolgd. We hadden nog geen idee van de regels aan boord en van de eettijden, want we begonnen ondertussen trek te krijgen. Alsof dat aangevoeld werd, want de stuurman kwam naar ons toe en zei dat het etenstijd was en wij hem moesten volgen. Vanuit de stuurhut gingen we binnendoor naar beneden. De ene trap volgde na de andere tot aan het benedendek. Daar was de kombuis en de keuken. Aan tafel zaten al de twee andere passagiers. Twee Duitse heren uit Koblenz. De stuurman maakte een uitnodigend gebaar. Even later kwam er nog een man in joggingbroek en een slobberende T-shirt binnen. Hij stelde zich voor als de kapitein. Ik zou hem niet als kapitein herkend hebben. Ik had een man in keurig uniform verwacht.

img_2598-xs

 Aankomst Beatrixhaven

 

De kok, zette meteen een flink bord eten voor ons neer. Toen de kapitein alweer van tafel was vertrokken hoorden we van de kok dat het de kapitein zijn eerste reis was na drie maanden verlof.

  We bleven nog even met de kok praten en ik keek rond. Er stond een tv toestel en een videorecorder, dus werd de ruimte zeker ook als ontspanningsruimte gebruikt. De overige bemanning druppelde naar binnen, haalden een bord eten uit de keuken, gingen aan de andere tafel naast ons zitten, werkten het eten snel naar binnen en verdwenen weer. Daarna kwam er een ander bemanningslid eten. Iemand moest op zijn post blijven, begreep ik. De machinist, de stuurman en de kapitein spraken Russisch. Sommige bemanningsleden spraken onderling een soort mix van Portugees. Ze kwamen van verschillende windstreken.

Van de kapitein hoorden we aan tafel dat we tegen negen uur ’s avonds zouden vertrekken. De kok gaf ons de eettijden door. Half acht ontbijt, tien uur koffietijd, half twaalf lunch, half drie koffie of theetijd en half zes diner. Tussen lunch en diner zat geen verschil merkten we de volgende dag. Het was steeds warm eten, met tussen de middag soep vooraf. En steeds een bord vol en heel afwisselend. Dat wordt lijnen als we weer thuis zijn.

img_2651-xs

De kok   

 

Om negen uur kwam de loods aan boord. Daarna werden de trossen losgegooid en  voeren we de Nieuwe Waterweg af. We boften dat het bij avondlicht gebeurde. Het was een prachtige zonsondergang. Een gloeiende zon, die in de zee zakte en een betoverende lucht van fascinerende roze en een scala aan blauwe kleuren. Door de laaghangende wolken aan de horizon leek het alsof we een gigantisch meer opvoeren met bergen er om heen, in plaats van een open zee.

   Er lagen veel schepen te wachten om naar binnen te gaan. Met die prachtige wolkenlucht er achter leek het net een schilderij uit de Gouden Eeuw waarop schepen op de rede liggen.

   Het liep al tegen elven toen de loods opgehaald werd. Vanaf de loodsboot kwam er een rubberspeedbootje langs en zo stapte de loods op open zee over op dat deinende notendopje. 

 

De zeereis

Alle zeven dagen hebben we stralend weer gehad op één ochtend na toen we vanuit Noorwegen vertrokken. Toen miezerde het een paar uurtjes. Maar daardoor kreeg de fjord ook iets mystieks. De zee was rustig. De kapitein vertelde ons de snelheid in knopen. Dat zei mij niets en hij rekende het om naar kilometers. De uitkomst was 27 km per uur. 

   ‘Dat haal ik niet op mijn fiets’, zei ik hem ‘hooguit twintig’ en sindsdien grapt hij hoeveel uren we nog te fietsen hebben.

   Alle dagen zijn we boven bij of in de stuurhut. Aan de zijkant, op een bankje in de zon en uit de wind, heb ik die week vier boeken gelezen, gepuzzeld, gemijmerd, over de zee gekeken en de wolkenlucht bestudeerd. Lekker niets doen. Wanneer heb je daar nu tijd voor? Ik heb er van genoten. Op mijn laptop schreef ik zo af en toe en als ik niet schreef stopte mijn man er een dvd in en ging een filmpje kijken. En ’s avonds speelden we samen nog een spelletje Triominos. Knusser kon het niet.

   De hut is eenvoudig, maar doelmatig. Een hoekbank, met een tafeltje, een kleerkast een schrijfhoekje en een koelkast. Daarnaast een slaapgedeelte, met toilet en douche. We hebben een zijraam. Dat open kan en waaruit we over de zee uitkijken. Op de heenreis hadden we vanuit de hut zicht op de ondergaande zon en terug konden we vanuit het raam de zon zien op komen. Het voorraam kan niet open. Omdat we half geladen waren hadden we op de heenweg door dat raam ook uitzicht over de containers heen op de zee voor ons. Op de terugweg stonden er containers voor het raam.

   De eerste dag wilden we ons koelkastje vullen. Daarvoor moesten wij bij de kapitein zijn. Hij verkocht alleen in groot verpakking. We moesten het in hoeveelheden van zes flessen water en 24 blikjes Fanta afnemen. De wijn ging wel per fles. We begonnen, naast de Fanta en het water met twee flessen wijn. Maar terug in de hut merkten we dat er geen glazen waren en ook geen kurkentrekker. Echter voor huishoudelijke problemen ga je naar de kok. De glazen waren snel opgelost. Hij haalde twee Oranjeboom bierglazen uit de keuken. De kurkentrekker werd wat ingewikkelder. Die had de kapitein in zijn hut. Is er dan maar één kurkentrekker aan boord, vroeg ik me af. De kok klopte even later op onze deur en bracht een kurkentrekker. Het leek wel roomservice. Maar hij bleef op het ontkurken wachten. Voor de volgende fles kon ik hem weer via hem van de kapitein lenen. Dus de volgende keer zelf een kurkentrekker meenemen, noteerde ik in gedachten. Gelukkig had de Duitse passagier in de hut naast ons een zakmes met een kurkentrekker en die mochten we lenen bood hij aan, toen hij mij voor de tweede keer om de kurkentrekker hoorde vragen. Dat probleem was dus hulpvaardig opgelost.  

 

De bemanning

De bemanning op de brug zijn Russen. De bemanning op het benedendek komen van de andere kant van de evenaar. De kok, Roderigus een aardige man die het ons echt naar de zin probeert te maken, komt van Sierra Leone. Een ander bemanningslid van het eiland Kiribati, ten noordoosten van Nieuw Zeeland. Het eiland ligt net voor de datumgrens, dus waar het eerst millennium gevierd werd. Als ze tijd hebben staan ze steeds klaar voor een praatje. Ze vinden het wel prettig dat er passagiers aan boord zijn. Dat is afleiding voor hun. Ze werken keihard, zeven dagen van de week. Zonder een vrije dag. En alleen maar op en neer van Rotterdam naar Skogn. Week in week uit. In de haven is het knoert hard werken. Lossen en laden en daar gaan ze weer. Zij kunnen niet van boord in de haven. Ze hebben pauzes op de klok. Onder de koffie proberen we een praatje met ze te maken. Ondertussen houden ze de klok in de gaten, want ze hebben twintig minuten pauze. En dan met een blik op de klok: ‘Sorry, back to work’ en ze stappen weer op. Even later komt hun maatje binnen. Die kan dan koffiedrinken. Ik heb een hele andere kijk op het zeemansleven gekregen. Het is niet zo avontuurlijk als het lijkt.

   Op de brug lopen we ook in en uit. We kunnen daar thee en koffie nemen als we willen. Ze hebben ons het radarscherm uitgelegd, de dieptemeter en we hebben de zeekaarten bestudeerd. De stuurman heeft ons het beeldscherm uitgelegd waar de positie in breedte- en lengtegraden wordt aangegeven en zo bepalen we nu zelf een paar keer per dag op de zeekaarten waar we zijn.

   ’s Avonds halen we nog even een frisse neus en maken een rondje, voordat we naar bed gaan. We kletsen dan nog wat in de stuurhut en drinken er nog een kopje thee of koffie. De kapitein of de stuurman zit daar ook de hele nacht maar in zijn eentje over de zee te staren. Hele gesprekken hebben we daar gehad over allerlei onderwerpen. De wereldpolitiek, de economie, andere culturen, wederzijds gezinsleven en het leven in het algemeen.

 

Bestemming Skogn     

Weer hebben we geboft, net als met het vertrek uit Rotterdam, toen het ook nog licht was. Om zeven uur ’s ochtends voeren we de Trondheimfjord binnen. Daar hebben we tot drie uur ’s middags over gedaan. Het varen in de fjord is ook een belevenis. Het is geen diepe geul tussen hoge bergen, zoals ik me dat had voorgesteld. Het is erg glooiend met groene dalen, met boerderijen. En bergen op de achtergrond. Er liggen heel veel eilandjes. Sommigen met een paar huizen er op. Hoe geïsoleerd leef je dan? Enkele eilandjes zijn alleen met een bootje te bereiken, tussen anderen gaat een veerboot.

   De haven in Skogn stelt niets voor. Het is en steiger bij een papierfabriek.

   Maar we zijn in Noorwegen, dus willen wij wel de wal op. De twee Duitse heren wilden naar Trondheim. Dat leek ons niets in die paar uur. Het liep al tegen vieren en Trondheim ligt op een afstand van 70 km. Wij wilden een beetje in de omgeving rond kijken. Ik vroeg de kapitein of er een taxi bij het schip kon komen. Dat regelde hij voor mij per telefoon.

 img_2628-xs

Trondheimfjord 

 

Mijn man vroeg aan de taxichauffeur wat het zou kosten als hij ons een uur of anderhalf uur rond zou rijden en wat van de omgeving liet zien. Dat werd wat ingewikkeld en hij ging de centrale bellen en sloeg aan het rekenen. We konden naar Skogn, maar Falstad was ook wel interessant. Dat was een voormalig concentratiekamp waar in de oorlog Oost Europeanen gevangen hadden gezeten. Het was nu een museum. Levanger was ook een optie. Voordat hij nog een kwartier zou zitten rekenen, hakte mijn man de knoop door. Hij gaf de chauffeur 500 kronen en vroeg of hij daarvoor een ritje van kon maken. Dat zou wel lukken, zei de chauffeur bedenkelijk. Hij toetste de meter in op 500 en reed naar Falstad, het voormalig concentratiekamp. Daar hebben we met hem rondgelopen en als een gids legde hij uit wat zich daar in de oorlog had afgespeeld. Daarna stelde hij voor om ons naar Levanger te rijden. Daar woonde hij zelf. Hij kon ons daar afzetten, dan ging hij even naar huis en konden wij er rond kijken. Daarna bracht hij ons weer naar het schip.

Dat was allemaal binnen die 500 kronen, stelde hij ons gerust. Op weg naar Levanger bleef de meter al op 500 staan, zag ik. Hij tikte niet verder. Ik voelde me wat opgelaten.

Terug bij het schip deed hij daar niet moeilijk over.

   ‘It is okay’, 500 kronen was afgesproken. En hij hoopte dat we van de korte trip in Noorwegen hadden genoten. We hebben hem beloond met een ruime fooi.

 

De kok had nog eten voor ons en tot mijn verbazing zaten de Duitse gasten ook aan tafel. Ik dacht dat ze niet voor middernacht uit Trondheim terug zouden zijn.

Zij waren lopend naar Skogn gegaan, vertelden ze. Daar bleek dat de trein pas over een uur zou vertrekken. Dan hadden ze een uurtje om in Trondheim rond te kijken voordat de laatste trein er weer vertrok. Toen hebben ze geïnformeerd wat een taxi naar Trondheim zou kosten. Dat was 5.000 kronen heen en 5.000 kronen terug. Tienduizend kronen vonden ze wel erg veel en ze zijn toen maar weer naar de boot teruggewandeld.

Ik begon snel te hoofdrekenen. Zeventig kilometer is nog geen uurtje rijden. En wij hadden anderhalf uur voor 500 kronen rond gereden? Wij waren zwaar gematst.

 

Bijna het einde van de reis

Het was onzeker wanneer we in Rotterdam aan zouden komen. Maandag, bij ons vertrek uit Noorwegen, werd gezegd om zeven uur donderdagmorgen. Op woensdag hoorden we dat het schip nog niet aan de kade kon om te lossen. We zouden ’s avonds op zee voor anker gaan. Donderdagavond om zes uur was er pas plek aan de kade in de Beatrixhaven. Daar zaten we niet mee. Een extra dag aan boord was toegift. Op de ankerplaats telde ik zo’n dertig schepen, die aan hun anker lagen te deinen. Dat was de reden begreep ik nu, waarom er zoveel schepen bij ons vertrek een week geleden, lagen te wachten voor de monding van de Nieuwe Waterweg.   

   Het was een apart gevoel toen de motoren waren uitgezet. De volgende dag was er een opmerkelijke rust aan boord. De stuurhut was verlaten. Gek, zo’n werkloos schip. Twee bemanningsleden waren op het achterdek aan het vissen en haalden om de paar minuten een makreel naar boven. Ze hadden al twee bakken vol. Met koffietijd zag ik de kok in de keuken makreel aan het bakken. Versere vis heb ik, een uurtje later met de lunch, nog nooit gegeten.

   Aan de horizon waren vaag de kranen van Europoort te zien. Om twee uur werden de motoren gestart om warm te lopen. Om drie uur werd het anker gelicht. Tegen vieren kwam de loods aan boord. Toen voeren we langzaam de Nieuw Waterweg op.

   ‘Nog twee uurtjes fietsen’, zei de kapitein. ‘Dan zijn we er.’

En zo bleef ons grapje er tot het laatste uur in.

 img_2605-xs

De trappen aan boord

 

Wij hebben echt geboft. Wij zijn bij daglicht weggevaren uit Rotterdam, bij daglicht de Trondheimfjord in en uit gevaren en bij daglicht weer de Nieuwe Waterweg binnen gevaren. Juist de momenten dat er wat te zien was. Dat had ook midden in de nacht kunnen zijn. Kom je ’s avonds laat aan, dan begint meteen het lossen en het laden en vertrekt het schip weer in de ochtend. In dat geval zie je niet veel op de plaats van bestemming. Dit schip ligt hooguit tien uur in een haven. Je moet zo’n reis in de eerste plaats maken om de zeereis en niet zozeer om de bestemming.

Het is de eindeloze ruimte om je heen. Maar vooral ook het contact met de bemanning, was heel boeiend. Het was een hele ervaring om het leven achter de schermen op een vrachtboot mee te maken. Wij hadden het niet willen missen. We hebben een fantastische week gehad.

 

Jan Blom en Roelie de Weerd, Amersfoort

 

 
MS Rheintal - juni 2010

MS RHEINTAL - TRONDHEIMFJORD - NOORWEGEN - REIS 246

JUNI 2010

 

Vrijdag 25 juni 2010 was het dan zover, wij gingen een reis maken als passagier op een vrachtschip. Om 20.00 uur moesten wij in de Beatrixhaven in Rotterdam inschepen op de Rheintal, een klein containerschip. We waren er om 19.30 en op dat moment was er weinig activiteit, in zoverre, de bemanning was bezig met het inladen van eten en drinken, maar er was geen activiteit met de containers. Onze accommodatie bestaat uit een kamer met een hoekbank met tafel, een bureau, een koelkast en een kledingkast, verder een slaapkamer en een badkamer. Het ziet er allemaal wel wat gedateerd uit, maar het is schoon en voldoende. In het woongedeelte hebben we een raam dat open kan en op zee uitkijkt. Het raam in de slaapkamer kan niet open en kijkt op de containers.

 

Om ongeveer 20.30 uur begon het uitladen, dat liep gesmeerd en was erg leuk om nu eens met eigen ogen en van zo dichtij te zien. Het laden verliep moeizaam, de kapitein klaagde al dat er erg langzaam werd gewerkt en hij voorspelde dat we pas omstreeks 03.00 uur zouden uitvaren. Nou, dat was een tegenvaller want we hadden het graag allemaal zien gebeuren. Maar ja, zo midden in de nacht, dan is het voor passagiers tijd om te slapen.

 

We gingen dus rond 23.30 slapen, maar het bleef bij een beetje onrustig draaien met af en toe een paar minuten echt slapen. Op een gegeven moment merkten wij toch dat de motoren werden gestart. Door het raam in de hut zagen wij het schip de wal verlaten, dus wij ons snel aangekleed en naar boven, dit wilden wij niet missen. Ongeveer een half uur hebben we boven staan genieten, maar toen sloeg toch de slaap toe en gingen wij weer naar bed.

 

Op zaterdag 26 juni werden wij redelijk uitgerust wakker en om 07.45 uur gingen we ontbijten. De kok bakte lekker een ei voor ons en de koffie was ook lekker. Na het ontbijt rondgewandeld op het schip en van de kapitein uitleg gekregen over zijn instrumenten en kaarten op de brug. De hele bemanning is bijzonder vriendelijk en hulpvaardig. Het is een mengelmoes van nationaleiten, de kapitein is Rus en de kok en drie matrozen komen van de Kaap Verdische eilanden, een matroos is van Celebes, de voertaal op het schip is Engels. De andere passagiers zijn een Nederlandse en een Duitser. De Duitser spreekt geen Engels, dus het converseren met de bemanning is voor hem wat lastig. We proberen zoveel mogelijk voor hem te vertalen

Na een mistig begin werd het een prachtige dag, stralend blauwe lucht, volop zon en een blauwe zee.

Van de 1e stuurman kregen we instructie over hoe we moeten handelen in geval van nood. Na het middageten -goulash met rijst en wokgroenten en een schaaltje sla- bleek dat de vorige nacht, toen we zijn opgestaan om het vertrek uit Rotterdam te zien, ons een beetje opbrak. Daarom zijn we een paar uur gaan slapen, tot aan theetijd. Na de thee een rustig plekje opgezocht en heerlijk in de zon gezeten. Om18.00 uur werd er weer gegeten, dit keer gebakken aardappelen met een hamburger en veel augurken en een bordje sla. Op de brug een kop koffie gedronken en toen naar de hut om even te lezen. Straks halen we nog een kop koffie in de kombuis. Waarschijnlijk zullen wij goed slapen, want we zijn het grootste deel van de dag buiten geweest.

 

Zondagochtend scheen de zon weer uitbundig in onze kamer en het beloofde opnieuw een mooie dag te worden. Na het ontbijt dus snel naar buiten om te genieten. De kapitein liet ons weten dat we waarschijnlijk morgenochtend bij de ingang van de Trondheimfjord aankomen. Dat zou heel mooi zijn, want dan varen we overdag in de fjord. Om ongeveer 10.00 uur betrok het weer, maar het bleef lekker genoeg om buiten te blijven. Het weer bleef de gehele dag goed en we genoten weer van de dag. Voor wat betreft het eten hadden we beter tevoren even goed kunnen lijnen, want we krijgen twee maal per dag warm eten. Daarboven kregen we vanmiddag bij de koffie een heel groot stuk gebak. Maandagochtend komt de loods aan boord om ons door door Trondheimfjord te loodsen.

 

Het was maandagochtend opnieuw goed weer, weliswaar niet zo zonnig, maar toch lekker en het zicht was heel goed. We waren uiteraard vroeg, want de loods zou aan boord komen en dat wilden wij graag zien, maar helaas,  de loods komt niet dus de kapitein moet het zelf doen. Het is heel leuk dat wij in de stuurhut op de kaart ook alles kunnen volgen want de kapitein heeft ons uitgelegd hoe het allemaal werkt. Het varen door de fjord is heel mooi, de zee is hier ook heel rustig en ons uitzicht is schitterend,  besneeuwde toppen, weilanden, rotskust, huizen, van alles. Op een bepaald moment wees de kapitein ons op de aanwezigheid van orka's, een heel grote school. Ik heb er een paar foto's van gemaakt, ik hoop dat ze gelukt zijn. Na de thee gingen we met de 1e machinist, een man uit Oekraïne, naar de machinekamer. Het was heel indrukwekkend om dat allemaal te zien, maar je kan er niet met elkaar praten want het is er een vreselijke herrie. Om17.00 uur legde de kapitein aan bij de losplaats, een heel kleine haven bij Skogn. De kraan om de containers te lossen kwam al meteen aanrijden en de containers werden daarna met een soort tractor weggezet. Heel wat primitiever dan in Rotterdam! Wij, de passagiers, besloten naar het dorp te lopen, maar toen we op weg gingen begon het heel erg hard te regenen, na al die dagen met mooi weer! We besloten toch door te gaan, maar na ongeveer een kwartier keerden we toch maar om, we waren al tot op onze huid nat. Bij terugkomst werden we natuurlijk hartelijk uitgelachen door de bemanning, maar dat deerde ons niet. We hebben de natte kleding in de droogtrommel gedaan en het heeft ruim twee uur gekost voordat alles droog was. We hebben gedaan wat we anders nooit doen, we hebben om 22.00 uur nog een geroosterde boterham met chocoladepasta genomen, de zeewind en het buiten zijn maakt hongerig. Vandaag aten we bij de avondmaaltijd vis en de kok had gisteren al begrepen dat hij geen vis lust -gisteren aten we namelijk inktvis en toen kreeg Jan een paar gebakken eieren- en hij bakte voor Jan een biefstukje.  Na de geroosterde boterham ging ik nog even naar buiten en daar stonden een matroos en de 1e machinist aan de achterzijde van het schip te vissen. Zij vingen een aantal schollen en baarzen of makreel, die zullen morgen wel op de borden komen.

 

Maandag waren we om 23.30 uur naar bed gegaan terwijl de laadploeg druk bezig was. We stonden om 01.20 uur weer op omdat het schip vertrokken was en wij toch nog iets van het vertrek wilden meemaken. Dat was echter veel minder leuk dan in Rotterdam. Ten eerste was het hier nog bijna daglicht, dat krijg je op deze breedtegraad, maar bovendien was er geen andere scheepvaart en dus geen drukte. Na een kwartier ongeveer hielden we het voor gezien en gingen we weer slapen. Als de reis terug net zolang is als de heenreis zijn we donderdagmiddag om 15.00 uur weer in Rotterdam.

 

Dinsdagochtend werden we iets later wakker dan de eerdere ochtenden. Het was regenachtig. Na het ontbijt gingen we toch maar even boven op de brug kijken. Hoewel het niet koud was, was het toch niet echt aantrekkelijk met dat sombere weer. De bemanning is druk bezig met het onderhoud van het schip dus je hoort overal geluiden van schuren en kloppen. Na de koffie hebben we gelezen en om 12.00 uur kwam inderdaad de vis van gisterenavond op tafel. Wie deze vis niet wilde kreeg vlees. De maaltijd was weer lekker en we waren slaperig geworden, dus we gingen even een dutje doen, dachten we, pas om 15.30 uur werden we weer wakker. Nog steeds geschuur en geklop en nog geen mooi weer, hoewel het lichter is geworden. De hele dag is het somber weer geweest en we zijn weinig buiten geweest. Bij de avondmaaltijd kregen we een vissalade en gehakt met ei.

 

Woensdag helaas opnieuw een grijze dag, maar het is niet koud. Bij het ontbijt kregen we pannenkoeken. Het is maar goed dat we hier zoveel trappen moeten lopen. Vanuit de kombuis is het 68 treden naar de brug, en dat een paar maal per dag!!   Het is uiteindelijk toch een mooie dag geworden.

De zee is schitterend blauw, aquablauw tot donkerblauw tot zeer donkerblauw, afhankelijk van de positie van de toeschouwer en de zon. Vanmiddag kregen we te horen dat de loods morgenochtend om 12.00 uur aan boord komt en dat we om ongeveer 14.00 uur aanmeren in de haven.

 

Donderdagochtend brak dus de laatste dag van deze mooie reis aan. Het weer was heel goed en daar waren wij blij mee want dan zouden we met mooi weer over de Nieuwe Waterweg varen. Omstreeks 10.00 uur zagen we de windmolens bij Egmond aan Zee en iets later de schepen die bij IJmuiden lagen te wachten om naar binnen te mogen. Scheveningen was zeer herkenbaar, evenals Pernis. Inderdaad kwam de loods om 12.00 uur aan boord. Het was erg leuk om over de Nieuwe Waterweg te varen, zo zie je het niet vanaf een Spidoboot. Maar helaas, om 14.00 uur legden we inderdaad aan in de Beatrixhaven. Het afscheid van de kapitein en zijn bemanning was heel hartelijk. Het einde van een mooie reis. Volgend jaar weer zo’n reis.

De heer en mevrouw 't Hart - Soest

 
Finland - mei 2010 - reis 256

Geachte,
 
Hierbij enige feed-back van mijn reis en enkele foto's.

dscf1191
 
Voor mij was dit een eerste ervaring in het meereizen op vrachtschepen. 
En het was dan ook een succes.  Misschien te goed, want dan liggen de verwachtingen voor de volgende keer in dezelfde lijn.
Kapitein Van der Varst en zijn gehele bemanning van de Trica hebben met hun hospitaliteit en openheid er voor mij een onvergetelijke trip van gemaakt.
Gezien ik een vaar- en marifoonbewijs heb, maar er in praktijk nog niets mee gedaan heb, was dit een mooi moment om de theorie in praktijk om te zetten (weliswaar op een vrachtschip ipv van op een pleziervaartuig) en dit is ook gelukt met de bereidheid van de officieren om degelijke uitleg te geven.

dscf1606
 
De trip werd ook mooi opgedeeld in dagelijkse geleide bezoeken van een uurtje met meer gedetailleerde uitleg.(motor, laadruimte, ankerruimte).
Het geheel werd vervolledigd met drie ruime maaltijden die in het gezelschap van 4 andere passagiers werden genuttigd.  De kok en hulpkok deden uiterst hun best en het eten was daarbij ook nog lekker. 

hpim1724


Dit alles met een vlakke zee en mooi weer. (soms wel bewolkt en ook extreem mistig, maar geen regen).
Tijdens de 2 aanlegmomenten was er ruim de tijd om even op verkenning te gaan in Finland (in Hanko 5 uur en in Rauma van na het ontbijt tot 17 uur).

dscf1653
 
Zeker voor herhaling vatbaar.
 
mvrgr - de smet dirk

mei 2010 - reis 256
 

 
MS TRICA
Een reis naar Finland met  de ms. Trica van  Spliethof. 

In de advertentie stond : ‘Als passagier een reis met een conroschip meemaken …. ‘. Dat leek ons  wel  eens een aardige manier om onze vakantie door te brengen! 

Tegelijkertijd meemaken hoe het er op een vrachtschip toegaat, van nabij zien wat daaraan zoal te pas komt, van de zee genieten en ook nog iets van andere landen en vreemde havens zien. Laten we maar eens wat informatie over opvragen……….. Al spelend met de gedachte, kwamen er – naast de heel basale zaken - steeds meer vragen op:  wat is nou eigenlijk precies een ‘conroschip’, hoe groot is dat, hoeveel bemanningsleden, wat vervoeren ze nou eigenlijk precies, etc?

 

Wij werden geboekt op de Ms. Trica van rederij Spliethof(Amsterdam). De trip was vanuit Antwerpen naar Finland heen en terug in 8 dagen. Dit Conroschip vaart tezamen met een aantal zusterschepen (  Ms. Kraftca en Ms. Pulpca  ) onder meer een lijndienst tussen Antwerpen en Finland ( met als havens Hanko en Hamina of Hanko en Rauma ). Al deze – witte - schepen zijn bekende verschijningen op de Westerschelde van waaruit zij richting Finland varen, of –juist omgekeerd – richting Antwerpen.  In het Vrasenedok in Antwerpen hebben zij hun vaste kaai hebben voor laden en lossen. Ook is daar het agentschap van Transfennica - een dochteronderneming van de Rederij Spliethof in België gevestigd.

  

De Ms. Trica

image002

 

 

 Rederij, vlag en gezagvoering NederlandsBouwjaar schip 2007Dimensies : 205,0 x 25,5 x 8,4 m.Gewicht 18250 tonAandrijving: 2x Wartsila12V46C dieselsSnelheid : 22 knopen De bemanning (21 opvarenden) bestond uit De kapitein(nl.), een eerste stuurman (nl.), een tweede stuurman (Estland) en derde stuurman (Russisch) met een stagiaire(nl.) De Eerste machinist (nl.) regeert – tezamen met de tweede machinist ( Estland) - onder in het allerdiepste van het schip een eigen (lawaaierig) koninkrijk.De kok – met het eten een waar kunstenaar - was afkomstig van de Kaap Verdische eilanden (Portugees) sprak een heel verdienstelijk stukje Nederlands , Portugees en engels  door elkaar. De rest van de bemanning bestond uit Phillipino’s  - heel vriendelijke en bescheiden mensen. 

 

Het schip zelf

Het Ms.Trica bleek een vrachtschip te zijn dat containers vervoerd en met kranen wordt geladen en gelost, maar tegelijkertijd ook een roll on - roll off schip is. De Trica en haar zusterschepen kunnen dus rijdend materieel aan boord nemen en tevens beladen en gelost worden met heftrucks op de gesloten dekken. Onderdeks worden ook oa ladingen papier vervoerd. Ten behoeve daarvan worden de binnendekken continu geventileerd en zijn er ontvochtigings installaties geïnstalleerd. Alle rijdend materieel wordt stevig vast gestouwd aan het dek. Je moet er natuurlijk niet aandenken als er tijdens zware zeegang zo het een en anders gaat schuiven in het binnenste van het schip. …..Tegelijkertijd kunnen ze ook beladen en gelost worden met de nodige containers op de open dekken waarvoor zowel in Antwerpen als in Finland grote verrijdbare kranen werden gebruikt.De open dekken hebben een capaciteit voor 660 TEU (20’cntrs) en hebben daarvoor in het openruim (voorop) en op het achterdek gigantische rekken (‘cellquides’)om ervoor te zorgen dat de containers 4 hoog (achterop) of 6 hoog (in open ruim)  precies op elkaar worden gestapeld waarna ze dan ook vergrendeld kunnen worden om te voorkomen dat ze zelfs ook  maar de  geringste beweging kunnen maken als er deining staat op zee.

 Indien nodig , echter kunnen deze schepen ook  ingezet worden voor het vervoer van militair materieel ( NAVO) zoals tanks en pantservoertuigen e.d. waarvoor ze ook zeer geschikt zijn. 

Het bleek de bedoeling dat wij al ruim voor het vertrek s’middags om 15.00 U. aan boord waren, zodat wij uitgebreid het beladen  konden zien - daarbij niet in de weg zouden lopen – en op de hoogte werden gebracht van allerlei praktische zaken betreffende ons verblijf aan boord, de voorbereidingen voor het vertrek. Het bleek dat de kok ons aanspreekpunt was voor onze hut en voeding gedurende reis. Zodra de kapitein gelegenheid had kwam hij ons ook hartelijk verwelkomen. In een plezierig gesprek kregen wij de eerste informatie over het schip, de bemanning, veiligheid instructies  en - heel belangrijk - waar wij wel mochten komen en waar niet. Er waren maar weinig belemmeringen: we mochten overal komen, ook op de brug en alle dekken, alleen een bezoek aan de machine kamer moest wel onder het toeziend oog van de meester….

 

Na het aanboord komen van de loods vertrokken wij uit het Vrasene dok en kwamen via de Kallo sluis op de Schelde.  Bij het binnenvaren en afmeren in de sluis  en langs de kade blijkt de samenwerking tussen bemanning en de bootlieden op de kade bij het werpen van het ‘keesje’ en het uitbrengen van de trossen prachtig soepel te verlopen.  De tocht langs overdadig verlichtte havens en kaden het nachtelijk Antwerpen was vervolgens een indrukwekkend en fraai schouwspel – iets waarvan je als passagier pas genoeg krijgt als de slaap je bijna pas echt dreigt te vellen……..  Het weer van boord gaan van de loods bij Vlissingen is ons zodoende dan ook volledig ontgaan.

De volgende ochtend waren wij reeds gevorderd tot iets ten noorden van de waddeneilanden. Het weer was prachtig en de zee kalm.  Vanaf de brug hadden wij een mooi zicht op het drukke scheepvaart verkeer om ons heen. Tijd dus om wat uitleg van de kapitein te krijgen over de vaarcorridors (verkeers scheidingstelsels) waaraan de scheepvaart zich moet houden. Verschillende corridors dienen voor bijv. de verkeersscheiding tussen tankers en/of schepen met gevaarlijke stoffen en overig verkeer.

Aan het eind van de dag waren wij in het Skagerak: langzaam trok het licht weg uit de hemel om plaats maken voor een prachtige zonsondergang.

 

 Vanaf de brug te zien hoe de zon langzaam wegzakt in de zee, geeft de toeschouwer een gevoel van opperste vrijheid en vrede met de wereld om hem of haar heen.

 

image004

 

De volgende morgen voeren wij in de Sont en het Drogden kanaal tussen Kopenhagen en Malmo. (voor wat dieper stekende schepen een smalle en drukke vaarweg).

De afstand tussen zeebodem en kiel van het schip wordt continu gemeten mbv het echolood. De geladen Trica stak ongeveer 7.5 m diep en het de diepte onder de kiel liep in dit kanaal terug tot ongeveer een meter. Hier werd vaart verminderd tot 8.5kn , dit om te voorkomen dat het schip de zeebodem zou stoten (zgn ‘squat-effect’) .Schepen die vanwege hun diepgang  vaargeul gebonden zijn  – zoals de Trica hier -  zijn verplicht dit tijdens de doorvaart kenbaar te maken door een zwarte cilinder in de mast te voeren, zodat voor het overige scheepvaartverkeer duidelijk is dat de mogelijkheid tot manoeuvreren voor het betreffende schip beperkt is. Via de moderne apparatuur (ECDIS=Electronic Chart Display Information System )en AIS=Automatic Identification System) op de brug  kan men gelukkig vrij gemakkelijk zien welke schepen in de buurt zijn, wat hun scheepsnaam /roepletters zijn en welke koers zij voorliggen. De 2 ARPA radars (Automatic Radar Plotting Aid) zijn continue bemand, hier kan men steeds de ware koers (onderinvloed van wind/stroom) tov de vaargeul controleren.  Dit alles is onder deze omstandigheden wel heel erg handig voor deze grote schepen.In de buurt van |Kopenhagen heeft men ook nog te maken met laag overkomende vliegtuigen voor de luchthaven van deze grote stad. Indien een schip een masthoogte > 35mtr heeft (mast hoogte Trica was 39mtr) moet dit aan de verkeerstoren  van het vliegveld gemeld worden . Na deze passage werd de vaarweg weer breder en begonnen wij – terwijl we weer vaart te maakten - met de oversteek van de Oostzee.

 

Hanko & Rauma

 

 Op maandag ochtend – nog altijd met mooi weer - voeren wij al in de Finse golf , kwam de loods aan boord ( in deze omgeving verplicht gesteld door de Finse overheid) en werden wij tussen de rotsachtige eilandjes door de smalle haveningang in geloodst en lagen om ca 12.00 U. afgemeerd .Het is verbazingwekkend hoe het mogelijk is om zo’n grote kolos tot op centimeters nauwkeurig lang de kade te ‘parkeren.  In Hanko werden alle tractoren van boord gereden (in transit voor transport naar Rusland.). Daarna werden weer een groot aantal auto’s en vrachtwagens aan boord gereden, gezekerd, terwijl tegelijkertijd een aantal containers werden gelost en geladen.

 

image006

 

S’middags om ca 4 uur was het schip weer gereed voor vertrek.  Een uur later waren we onderweg naar de haven van Rauma – een havenstadje aan de westelijke kust van Finland aan de Botnische Golf. Alwaar we s’morgens vroeg arriveerden. Ditmaal was er tijd om s’morgens het stadje te bezichtigen en voor de kunstschilder onder ons ( ondergetekende) was er dan in de middag nog gelegenheid om nog wat te schetsen in de haven. Indrukwekkende aantallen containers in talloze kleuren – vaak wel vijfhoog gestapeld  benamen in bijna alle richtingen het zicht en vormden een waar doolhof.

 Planning en een voortdurend actueel overzicht van beschikbare opslagmogelijkheden zijn hier natuurlijk de sleutel tot het goed functioneren van zo’n haven.   Aan het eind van de middag waren we klaar voor vertrek en werd de terugreis aangevangen. De volgende ochtend waren wij ter hoogte van Gotland en voeren onder de Zweedse kust de Sont in. Ditmaal passeerden wij daar in de avond, hetgeen een prachtig schouwspel opleverde. Op donderdag waren we nog net in het Skagerak en rondden wij de noordpunt van Denemarken om zo weer in de Noordzee te komen. s.Middags voeren wij plotseling in dichte mist en dit bleef zo tot in de avond. De volgende ochtend was het weer stralend weer en waren wij alweer ter hoogte van Europoort.

 

Terug op de Wester Schelde

Hierna namen wij de route via de Scheur (langs Zeebrugge), ivm zgn loodsvrijstelling van de kapitein, om vervolgens bij Vlissingen de Schelde op te varen. Ter hoogte van Vlissingen hadden we de gelegenheid om de Schelde loods aan boord te zien komen.

 

image008

De rest van de dag konden wij de fraaie tocht over de Schelde mooi volgen,  net als het schutten in de sluis van het Vrasenedok. De kok stond erop dat we eerst nog een maaltijd gebruikten aan boord voordat wij afscheid namen en huiswaarts keerden, na een prachtige trip die alleszins de moeite waard was geweest.  

J. van Nes.

 
Noorwegen - MS Emma - reis 244 mei 2010

Verslag reis met MS Emma naar Noorwegen. Woensdag 12 mei 2010

P1010793

 

Vertrek om 7:25 van huis.Voorspoedige autoreis gehad, aankomst om 10:00 in de haven van Moerdijk bij het industrieterrein; het was nog even zoeken naar de kade  (243).

De aanmelding bij bewaking was niet erg formeel (heel anders dan in Rotterdam)

We hoefden niets te laten zien en konden eigenlijk zo doorlopen, we waren passagiers voor de Emma en dat was voldoende; de auto konden we in de buurt kwijt, buiten de slagbomen en dan maar hopen dat hij de volgende week er nog compleet staat…

Aan boord werden we opgevangen door een vriendelijke man in een geel werkpak die ons de hut wees en onze paspoorten innam, er was nog enige discussie over de geldigheid van mijn ID kaart voor Noorwegen.

Deze Noors uitziende man was de (Russische) bootsman, bleek later, dachten we…

Daar zaten we dan, in een hut van een nog vreemd schip met zijn laadruimen nog open en bijna nog helemaal zonder lading; binnen was er niets anders dan het ruisen van de luchtbehandeling en het zachtjes dreunen van hulpmotoren; we zijn gaan zitten.

We vonden een handleiding met regels van het schip, in het Duits.

Daarin stond o.a. dat de brug verboden terrein was… en nog meer strenge regels waar we niet blij van werden.

We gingen na een tijdje voorzichtig op verkenning uit en kwamen de kapitein tegen, een aardige blonde Noorse man, die, zoals later bleek waarschijnlijk de enige Noor op het schip was; de rest zijn Russen, Polen en misschien nog anderen.

Van 11:30 tot 12:30 was het lunchtijd hadden we gelezen, dus op naar de eetzaal, speciaal voor officieren, daar horen wij ook bij.

Daar was een aardige heel dikke, waarschijnlijk Russische kok die ons de soep wees, die heel lekker smaakte, vol met Russische (?) balletjes; daarna volgde het hoofdmenu waarbij we konden kiezen uit rijst, aardappelen, aardappelpuree, gebakken aardappelen, patat of macaroni.

We kregen het per bord opgediend met vlees en een rauwkostsalade, erg lekker!

Als toetje was er voor iedereen een bak met aardbeien, ongeveer een kilo.

 

 

P1010844

 

Ik maakte me al zorgen over de hoeveelheid maar we konden het ook best meenemen naar onze hut.

Goed voor slechte tijden als we door zware zeeziekte niet van onze hut af kunnen komen.

We maakten daar ook kennis met de eerste stuurman, een erg aardige Pool;  hij vertelde heel veel en we begrepen dat de regels voor ons helemaal niet zo streng waren, we mochten altijd op de brug komen al was het midden in de nacht.

Alles was veel soepeler dan dat wij tijdens reizen met een Duitse bemanning hadden meegemaakt.

 

 

 

We zouden deze dag na het laden eerst nog naar Europoort bij Rotterdam varen, om daar ook nog wat te laden; de volgende dag om een uur of 8 zouden we pas echt naar zee  vertrekken.

Al met al kregen we een goed gevoel over de dingen en de reis.

We hebben het schip verder verkend en zijn ook op de brug geweest, vanaf daar zagen we op dek een matroos aan het werk die we direct “de Viking” noemde door zijn uitstraling, we zouden hem later nog tegenkomen…

Om 15:00 was het koffietijd, daar hebben we ook nog een aantal andere bemanningsleden “ontmoet”  sommigen neutraal, anderen nors en/of ongeïnteresseerd.

Zij spraken een taal van een andere planeet.

 


Donderdag 13-mei-2010

Redelijk geslapen in de bovenkooi, het was wel erg warm en het was ook een acrobatisch gedoe om er weer uit te komen, ik stel me al voor om tijdens zeeziekte  even "snel" naar de WC te gaan o.i.d. ... dat wordt een drama.

We eten per dag hier drie keer warm aan boord, vanochtend was het scrambled eggs met worstjes en gebakken aardappelen.

We zijn inmiddels naar Europort bij Rotterdam verhuisd, de haven met de automatische karretjes, heel leuk om te zien hoe zo'n karretje met een container komt voorrijden en na de aflevering vanzelf verder rijdt, vervolgens een bocht maakt waarbij keuring een richtingaanwijzer oplicht. Daarna verdwijnt de kar met (voor mij) onzichtbare bestemming uit het zicht, waarschijnlijk om uit te rusten of te tanken.

 

img_3679

 

We proberen om er achter te komen wie er allemaal aan boord zijn en waar ze vandaan komen, het zijn één  (?) Noor, Russen, Polen en verder onbekenden.

Als de mannen in de zelfde taal met elkaar praten dan zijn het of Polen of Russen; als ze Engels praten dan zijn ze verschillend.

Maar het lastige is (hoorden we) dat Polen vaak ook Russisch kunnen praten maar meestal niet andersom.

Misschien komen we er nog wel uit, we hebben nog wel even tijd.

We hebben de kapitein alleen maar Engels horen praten, dus waarschijnlijk is hij de enige Noor.

Na de eerste haven Europort ETC volgde er nog één, nu Europort EMC, een paar honderd meter verder.

 

 

Uiteindelijk vertrokken we om 11:30 richting Noordzee; het was toen net etenstijd, dus een deel van het wegvaren hebben we gemist.

Verder hebben we de hele dag varen, met hoogtepunten als eten en koffiedrinken en voor de doorzetters de brug en eventueel lezen. Buiten was het te koud.

Het contact met de bemanning gaat met een paar mensen redelijk, de eerste stuurman, de kapitein en de bootsman maar de rest gedraagt zich als stugge Russen.

Ik heb een reisschema van de eerste stuurman gehad waarin de havens en de verblijftijden staan vermeld; in Bergen blijven we 9 uren!

Verder heb ik ook begrepen dat we in Noorwegen via het schip gratis internet kunnen doen!

Het weer wordt steeds beter, wel heel koud en er is een flinke deining waardoor we tegen het randje van zeeziekte zitten.


Vrijdag 14 mei 2010

Gisteravond heb ik nog laat op de brug gezeten, de Russische bootsman had de wacht en had gezelschap van een Russische matroos, ze zaten voortdurend te kletsen, natuurlijk in het Russische, op één hard volume.


Vannacht heel goed geslapen, de koeling werkt nu goed in de hut, dankzij het verwijderen van afdichtingen in de uitstroomopening van de luchtinlaat.

Iemand had daar zakdoekjes ingestopt en met tape dichtgeplakt, dan werkt de luchtverversing en dus ook de koeling niet….

Vandaar was het een vaardag, op de rustige Noordzee, het was mooi weer en we hebben lekker achter op het schip in de zon gezeten, naast de schoorsteen waar zo nu en dan wat rook van naar beneden sloeg met roet want we hebben wind mee en die is harder dan de snelheid van het schip (14 knopen)

We hebben nu we een aardig beeld van de bemanning: er is een erg aardige Noorse kapitein, een erg aardige Poolse eerste stuurman, een bijdehante Russische bootsman (?) en voor het grootste deel andere Russische mannen met harde lage stemmen die veel en hard praten en misschien wel aardig zijn maar ze verbergen dit nog een beetje voor ons.

Het zou nog kunnen dat de Elektricien Duits is maar hij zegt niet zo veel, wel spreekt hij Engels tegen de kapitein maar met de Russen horen we hem niet zo erg praten.

Hij heeft wel eens vriendelijk naar ons gelachen.

Het aanknopen van een praatje lukt niet zo omdat hij altijd maar even in beeld is en een wat gejaagde en drukke indruk maakt.

Na later wat onderzoek is onze conclusie dat hij Duits moet zijn, hij sprak Engels met een Rus en had een overall aan van de Duitse rederij.

 

We zochten nog een moment om de machinekamer te bezoeken maar de hoofdmachinist is een stugge Rus die ons volkomen negeert.

Via de eerste stuurman kregen we het voor elkaar om een andere Russische (lagere) machinist ons de machinekamer te laten zien, het was erg interessant.

 

P1010772

 

De machinist was een jonge Rus met donker krullend haar en ook, zoals de andere Russen met een lage stem, tijdens emotionele conversatie met de andere Russen bracht hij echter typisch kraaiende hoge geluiden voort, de bootsman heeft dit ook een beetje, het zal we Russisch zijn.

 

P1010790

 

Om 17:00 kwam de Noorse kust in zicht, eerst als een dun streepje in de verte dat ook evengoed een wolkenband had kunnen zijn.

Langzamerhand werd het steeds duidelijker, er kwamen bergen, nog meer bergen en tot slot stipjes als huizen.

Ik voelde me als een ontdekkingsreiziger die na maanden weer land ziet.

 

img_3828

 

We kwamen om 19:30 in Tanager aan, in de haven Risavika, we zijn tussen de eilanden door gevaren, heel mooi.

Ook mooi om de zien hoe de kapitein met enorm gemak de boot overal tussendoor stuurde.

Dit schip kan zelf containers lossen, wel bijzonder, het gaat niet zo handig als met havenkranen maar je kunt wel overal komen.

 

P1010742

 

De kraandrijver deed dit voor het eerst, dat kon je zien want het hulpframe bleef heel lang bungelen en de pennen kwamen niet zo snel voor de gaten, maar naar verloop van tijd het ging steeds beter; hij kreeg zelfs een pluimpje van de kapitein.

 

P1010741

 

Er was een erg mooie zonsondergang die heel lang duurde, dat komt doordat we zo noordelijk zitten.

img_3658

 

img_3694

 

Vannacht gaan we de havens Havik en Husoy even aandoen; wij gaan daar niet op wachten en blijven slapen, is het plan; morgen gaan we in Bergen een poos van boord.

 
Zaterdag 15 mei 2010

Midden in de nacht werd ik wakker doordat er sterke havenlichten precies door een patrijspoort in m’n gezicht schenen, Havik en/of Husoy

De hele nacht was er verder gebons van laden en lossen maar dat is wel een gezellig geluid tussen het monotone gedreun van de hulpaggregaten.

Om 6 uur ben ik opgestaan en heb erg genoten van het zicht op de fjorden op weg naar Bergen. Er was heel veel kale rots in het begin met soms een beetje groen en ook een enkel huis.

Later werden de bergen hoger, er kwam meer groen, er kwamen meer bossen en ook huizen; die huizen zijn wat zouteloos, wit met een simpel dak, bijna allemaal hetzelfde; verder ook veel eilanden, groot en klein.

 

img_3780

 

img_3784

 

Erg leuk om te zien hoe de kapitein er tussendoor stuurde door steeds op het GPS scherm een nieuwe koers uit te zetten die het schip dan automatisch volgde; het lijkt een beetje op een

computerspel.

 

img_3768

 

Hij gaat trouwens toch heel ontspannen met het schip om; tijdens lastige manoeuvres loopt hij gewoon even naar de andere kant van de brug of voert een telefoongesprek of laat ons iets zien. Een heel verschil met andere schepen.

 

IMG_3832

 

Om 12:00 kwamen we in Bergen aan, een kleine haven waar wij het enige containerschip waren.

De kapitein had ons allerlei tips gegeven om hier te doen of te bekijken.

Eén van de dingen was om een tocht te maken met een soort bergtrein naar een berg(je) waar je een mooi uitzicht zou hebben.

Dat hebben we gedaan, het was echt heel mooi en lekker koel want in de stad was het warm.

Er waren ook veel mensen, dat kwam door een militaire jaarlijkse gedenkdag, bleek later.

 

P1010809

 

Vanaf de berg hadden we een uitzicht op de haven en na goed zoeken leek het alsof we in de verte een stukje van ons schip zagen.

Na een poosjes zagen we een schip dat sterk op het onze leek wegvaren, dezelfde kleur, ook gele kranen, witte containers; het maakte een grote bocht en voer de haven uit.

Dat was dus het gemiste telefoontje van twee uur geleden van een anonieme beller…

Dat wordt vliegen naar huis….

 

Terug in de stad werden we verrast door lange collones marcherende mensen met vaak bizarre gelaatstrekken, gekleed in het zwart, soms met hoge hoeden of bolhoeden, kinderen, ook in het zwart gekleed die houten kruizen droegen of namaakgeweren.

En allemaal sloegen ze als bezetenen op trommels een soort militaire mars; dit allemaal vele honderden meters lang waarbij de ritmes van de trommels soms tegen elkaar in gingen.

Het was een hels lawaai maar ook heel indrukwekkend, onwerkelijk en een beetje dreigend, een soort droom of film.

 

P1010817

 

Na via wat omwegen ontsnapt te zijn aan dit spektakel kwamen we weer bij de toegangspoort van het haventerrein en we zouden de truc uithalen door gewoon tussen de slagbomendoor door te lopen en de bewakers te negeren… maar dat ging niet!

We werden tot stoppen gedwongen.

De bewaker: “Wie zijn jullie”

Wij: “wij zijn bemanning van de MS Emma”

De bewaker: “MS Emma??? Wanneer is die aangekomen?   (-er lagen maar twee schepen op dat moment-)

Wij: “vanmorgen om 12:00”

De bewaker  “Ik heb geen gegevens van dat schip en ook geen bemanningslijst, heeft dat schip telefoon?”

 

Wij lieten het zien, de bewaker belde het schip en eiste dat iemand de bemanningslijst zou komen brengen.

Zo verstreek er een kwartier, gelukkig was het mooi weer.

Na een tijdje hoorden we de bewaker brullen tegen iemand “stop! Waar moet dat heen?”

Het bleek één van de (meest stugge) Russische matrozen te zijn van ons schip.

Hij negeerde het geschreeuw en stak z’n pas omhoog en wilde het hek doorlopen dat op slot zat. Hier volgde weer een heftige harde woordenwisseling met geschreeuw van beide kanten waarbij de Rus zich uiteindelijk toch in zijn lot moest schikken en net als die suffe passagiers moest wachten op de ontbrekende bemanningslijst.

Eigenlijk wel grappig; de Rus voelde zich enorm afgaan, denk ik.

Na een poosje kwam, met een brede glimlach op z’n gezicht, de kapitein zelf met de bemanningslijst.

Er volgde toen een heel wat rustiger conversatie in het Noors met de bewaker die ineens een veel zachtere stem bleek te hebben.

Met z’n vieren konden we toen rustig het hek door.

We hebben er later nog echt om gelachen.

Weer veilig aan boord aangekomen hebben we weer lekker gegeven.

Vannacht doen we nog twee havens (Knarrevik en Fusa) en dan morgen gaan we naar een verre haven (Sauda) via een mooie nauwe fjord.

 
Zondag 16-mei-2010

Gisteravond hebben we nog een poos op de brug gezeten en genoten van de fjordomgeving, ook kregen we meer contact met de kapitein.

Het lijkt wel alsof hij altijd dienst heeft.

Onderweg was er een tussenstop bij een cementfabriek o.i.d. (Knarrevik of Fusa) met een eigen haven waar wij alleen maar 5 containers op moesten halen, gewoon voor de deur!

Het was een warme nacht in de hut, de luchtbehandeling blaast alleen maar lauwe lucht, erg onrustig geslapen hierdoor.

De dag begon met regen en mist, wel jammer, juist nu we de nauwe fjord in gaan, volgens de stuurman is dit normaal weer voor Noorwegen…

Toch ook wel genoten van het uitzicht, alleen de toppen van de bergen zijn niet zichtbaar; onderweg veel watervallen gezien.

 

 

img_3805

 

Om 11:15 kwamen we in Sauda aan.

Het ligt aan het einde van deze smalle fjord en er is een grote heel oude fabriek met een kleine waterkrachtcentrale en steenkoolhopen; ook is er een haven, daar liggen wij.

 

Verder ligt er nog een groot Russisch schip waarop geen teken van leven te zien is.

 

img_3808

 

Het heeft de hele dag een beetje geregend, dus aan boord gebleven en wat gelezen en ook de techniek van het laden en lossen beter begrepen.

Erg leuk dat dit schip zelf laden lossen kan, het vereist veel vakkennis en ervaring van de bemanning.

We hebben een soort Russische tortellini gegeten met zure room, best lekker, de kok was er heel trots op.

We waren vandaag veel alleen op de brug en tijdens één van die momenten kwam één van de stugge Russen binnen, die we vanwege zijn baard en postuur  “de viking” noemen, en die sprak ons aan (!) – hij moest wel – omdat hij de kapitein zocht.

Over het algemeen hebben we eigenlijk alleen goed contact met de heel vriendelijk Noorse kapitein en de ook vriendelijke Poolse eerste stuurman; met de rest van de Russische bemanning hebben we eigenlijk geen contact, de Russische magere machinist negeert ons zelfs.

Overigens helemaal geen probleem voor ons.

Om 18:00 vertrokken we, nog steeds in de regen, maar de omgeving blijft mooi, ook al zien we de toppen van de bergen niet, de regen maakt alles een beetje mystiek en sprookjesachtig; ik begrijp nu heel goed dat hier trollen rondlopen.

 

img_3734

 

img_3759

 

Het is nu 22:00 en we lopen de haven van Tanager (Risavika) binnen.

Vannacht zullen we nog bij de haven Sola stoppen ,daarna de Noordzee weer op, richting Rotterdam

 
Maandag 17 mei 2010

Goed geslapen, wel wat lawaai soms van de havens; Sola

We zijn weer op volle zee, op weg naar huis, het weer is goed, er staat wel wat deining maar we hebben de NW wind  schuin mee.

Om op een bewegend schip, zoals nu, te douchen is het iedere keer weer een overwinning om overeind te blijven, wel gelukt.

Een rustige vaardag, goed weer, dus gingen we een plaatste ergens zoeken om b.v. te lezen.

Het is maandag, schoonmaakdag, dat is goed te merken op het schip.

We hadden aan de zijkant een mooi plaatsje gevonden, om 10:00 wilden we naar de koffiekamer maar onderweg versperde de Viking-Rus ons de weg, er werd schoongemaakt dus we moesten maar naar de brug gaan o.i.d. …

Dat hebben we niet gedaan maar via een omweg gingen we weer naar ons zonnige plaatsje aan de zijkant.

Later, na het eten, zaten we daar weer en ineens kwam overal water vandaan, waarschijnlijk door een wilde schoonmaakactie in de buurt, vervolgens zochten we een vluchtweg naar de brug, dat ging ook niet want die werd ook schoongemaakt; toen zijn we maar naar onze eigen hut uitgeweken; in de verte horen we nog de schoonmaakactie maar waarschijnlijk zijn we hier veilig.

Bij het eten moesten we een lijst voor de douane tekenen waar we aan konden geven of we iets te smokkelen hadden.

 

In de avond hebben we nog een poos op de brug gezeten, de bootsman (?) had de wacht, hij zegt niet zo veel, eigenlijk niets, alleen als we hem iets vragen is hij best wel uitgebreid met z’n antwoord.

 

img_3689

 

Later kwam de elektricien nog een CD brengen.

Het is zo’n apart cultuurtje in de avond op de brug, zeker met de jonge jongens.

Het is ons niet gelukt om echt contact met ze te maken.

De zee was rustig, onderweg gingen we door een veld met grote olieplatforms.

 
Dinsdag 18 mei 2010

De laatste nacht aan boord, goed geslapen, rustige zee, we zijn nu in de buurt van Hoek van Holland, in dichte mist.

Om 13:00 verwacht in Rotterdam, dan 4 uren lossen en laden, dan naar Moerdijk waar wij van boord gaan en wellicht onze auto nog staat.

Vanochtend een soort pannenkoeken als ontbijt gehad, best lekker.

Er passeerde een groot containerschip de MSC Beatrice, de grootste ter wereld, bijna 400 meter lang en kan 12.000 containers vervoeren, ons schip is 100 meter lang en vervoert 400 containers.

Nog even aardig contact met de elektricien, hij is van de Rederij, Duits (?) dus en vaart een paar weken mee om onderhoud de doen.

 

De Russische Viking heeft zijn haar en baard er af laten halen, dachten we, maar hij ziet er toch anders uit, hij zal we vervangen zijn in Europoort zonder dat wij dat wisten…

 

NB.

- De bootsman is tweede stuurman.

- Wie de echte bootsman is weten we niet, waarschijnlijk de Viking-Rus.

- De Elektricien is niet Duits maar Roemeens.

  

Om 20:00 kwamen we aan in Moerdijk,

De nieuwe passagiers stonden al op een afstand te wachten, we hebben gezwaaid, ze zwaaiden terug, we kennen ze niet, het zijn Fransen.

De auto staat er nog en is heel.

Goede terugreis, om 22:00 thuis.

 

 

 

 

 

 

 
Jan. 2010 - Van Callao(Lima, Peru) naar Rotterdam met MV Valdivia
NIEUW:
Wij hadden er een keer over gelezen. Een lange zeereis maken met een vrachtschip.
Dat wilden wij ook een keer proberen. Na wat surfen op Internet kwamen wij bij Sea Travel Holidays terecht. Hier maakten wij electronisch kennis met Els Schinkel. Een paar emails later had de altijd zeer responsieve Els een reis EN schip voor ons gevonden. Of wij ons maar op 3/4 januari 2010 in Callao - Peru in de haven wilden melden.
Want daar zou het containerschip Valdivia op ons liggen wachten.  

Wat er toen gebeurde kunt u in bijgaande Vakantie Valdivia 2010.PDF lezen
.


NB. Wij hebben er altijd 100% vertrouwen in gehad, dat alles goed zou gaan. Maar toch; je boekt via internet een schip, vlucht en hotel zonder dat je iemand persoonlijk hebt ontmoet. Je vliegt bijna naar de andere kant van de wereld, neemt een taxi naar de haven en dan komt jouw schip precies op tijd de haven invaren! Hoe heeft Els dat eigenlijk zo goed geregeld?!
 
Reacties

 

 

REACTIES

Reis 256 - Finland - MS Trica - (rederij Transfennica) - 25-04-2009: een reis die zeer de moeite waard is. De druk bevaren Noordzee, de rust bij Denemarken en weer de druk bevaren kleine doorvaarten ter hoogte van Kopenhagen. Rauma is een zeker een bezoek waard en staat ook op de werelderfgoedlijst. Aan boord hartelijk ontvangen door de Nederlandse kapitein en die van alles uitlegde. De accommodatie was goed en het eten van de Portugese kok was perfect en het is maar goed dat deze reis niet langer duurde dan 7 dagen. Twee keer per dag warm eten doen de kilo's erop vliegen. Voor de passagiers is er een eigen lounge en eigen messroom. Deze reis had eigenlijk alles wat we wilden inclusief rust, romantiek en de techniek. Dit was de eerste keer, maar zeker niet de laatste keer.

 

Rotterdam - Sjanghai - Rotterdam - Na terugkomst zijn nu alweer 2 weken verstreken en zo langzamerhand zitten we weer in het oude stramien.De reis was geweldig, meer dan alles wat ik ervan verwachtte. Het grootste deel van de reis (6 weken) was ik de enige passagier en ik voelde me een deel van de bemanning. Zeer goed contact

 

Een goed contact met kapitein, officieren en bemanning. Had nog wel een reisje mee willen gaan.... Single entry visa voor China geen enkel probleem. Aan boord liever met Euro's betalen. Kreeg eigen E-mailadres aan boord en bellen via satelliet met telefoonkaart te koop bij kapitein. (0,82 dollar per minuut).Ik zal t.z.t. een beknopt reisverslag maken met fotos erbij, nu nog steeds bezig om de paar duizend foto's te ordenen en uit te zoeken.Hele reis prachtig weer, dit soort schepen (280 x 40 meter) is zeer stabiel en bewegen bijna niet. Verhalen van bemanning gehoord van MSC Geneva type schepen (Panamax type) die constant slingeren (te smal in verhouding tot de lengte). Dus voor potentiele klanten beveel ik dit type schip aan. Laat weer wat van me horen als het verslag gereed is. Dank voor de begeleiding, heb de scheepsagent (dhr  Ruud Odijk) ontmoet in Rotterdam en ook hem bedankt voor het constant op de hoogte houden van mezelf en de familie die me afhaalde in R'dam, super!! Groetjes, Peter - 27-03-2009

 

*In onze stoutste dromen hadden we dit niet verwacht*

*De ontvangst aan boord was eventjes hectisch, maar een zeer warm welkom*

*Erg aantrekkelijk was de vrijheid aan boord*

*Tien keer per dag op de brug, geen bezwaar*

*Zeer tevreden en genoten*

*De bemanning, van hoog tot laag was zeer behulpzaam*

*De eerste dagen aan boord was wennen aan deze aparte wereld, maar toen onze reis ten einde was, wilden we liever aan boord blijven*

*Ik heb het erg naar mijn zin gehad - geen moment verveeld -  niet de laatste keer dat ik zo'n reis wil maken - Kortom: het was geweldig !*

*Onvergetelijk en fantastisch en zeker niet de laatste keer*

*De reis was precies wat ik er van verwacht had, een verrijking van mijn leven*

*Als zeezeiler kreeg ik van de kapitein een cursus "radar" nadat ik hem verteld had een nieuwe radar gekocht te hebben voor mijn zeiljacht en nog niet wist hoe deze werkte, dit was een geweldige leuke ervaring*

*Het was een schitterende reis, de gezagvoerder en zijn bemanning waren zeer attent en zorgden voor een goede sfeer*

*Zeven mannen, tweehonderd containers en ik.....een zuster, non*

*Dankjewel* Een dankjewel met een hoofdletter, omdat de door mij uitgezochte reis niet mogelijk was, stuurde u mij nog enkele alternatieven - dit vond ik schitterend en waardeer ik zeer - Prettig en Professioneel. Ik heb respect voor uw manier van werken en klantvriendelijke houding. En weer heb ik genoten van de reis*

*Ik houd aan deze reis een prettige en mooie herinnering over, nogmaals wil ik u langs deze weg hartelijk danken*

*Ik ben elke dag en ook wel eens 's nachts vele malen op de brug geweest en was daar altijd welkom - leuke gesprekken gehad met de kapitein en de 1e stuurman - er ontstond een vriendschappelijke band met de hoofdmachinist - we hebben veel gelachen en was ook in de machinekamer altijd welkom - de overige bemanning was ook altijd vriendelijk - spijtig dat de reis voorbij is*

*Na twee en een halve maand met tranen in mijn ogen van boord gegaan*

*Een geweldige reis en ik daarom heb ik onderweg mijn reis naar Australië verlengd naar Nieuw Zeeland en wilt u mijn complimenten overbrengen aan de rederij en met name aan het boordpersoneel - u ook bedankt voor de persoonlijke benadering en alle moeite die u gedaan heeft om mijn droom werkelijkheid te laten worden*

*Het was een leuke reis, voldoende indruk en inzicht gekregen in de scheepvaart*

*We hebben echt genoten van deze reis en zijn het er samen over eens dat er een gezellige sfeer hing op het schip vanwege de kapitein en zijn benamming, geen moeite was hen teveel. We vonden het erg afscheid te moeten nemen* 

Op ieder schip is natuurlijk een andere kok aanwezig, maar deze....was op cruise-niveau. Het was net als andere keren weer een prima reis.

 

 

 

 




Frachtschiff-Touristik Zylmann GmbH - info@zylmann.de - Sea Travel Holidays - info@seatravel.nl